سال هیچ

فحش به مثابه راهکار

2011-07-08T22:08:00.000-07:00

در لغت نامهدهخدا برای دشنام این معانی ذکر شده است :«... در اصل دشت نام است ، دُشت به معنی زشت و نام عبارت از القاب و خطاب. (غیاث ). نام زشت و فحش و سرزنش و طعنه و بهتان و لعنت . (ناظم الاطباء)...» و برای کلمه فحش نیز:« از حد درگذشتن در بدی . || درگذشتن از حد در جواب و ستم کردن در آن .(منتهی الارب ). دشنام . سقط. ناسزا. با دادن یا شنیدن صرف شود. (یادداشت بخطمؤلف ). نافرجام گفتن . (مجمل اللغه)» به عنوان معنی ذکر شده است.

هنگامی که شروعبه نوشتن این مطلب نمودم عنوان «دشنام به مثابه راهکار» را برگزیده بودم اما بادیدن معانی آورده شده در بالا به این نتیجه رسیدم که «فحش» حق مطلب را بهتر اداخواند کرد. در اصل مبنای این نوشته بر انتقاد از وضعیت نقد در جامعه مجازیایرانیان است و در همین ابتدای نوشته باید اشاره کنم که این مطلب یک مطلب دانشجوییاست که قصد بر حمایت از فرد خاصی ندارد.

آنچه مرا به نوشتن واداشت، انتقادهای همراه باکلمات رکیک نسبت به آن دسته از اصلاح طلبانی است که نظرات خود را درباره انتخاباتدر پیش روی مجلس بیان کرده بودند. در ابتدا خاتمی سیبل فحاشی های گوناگون شد و سپسمسعود بهنود از این افاضات بهره مند شد و به تبع این افراد کسانی که حمایت خود راابراز کردند در خور کلماتی بس ناپسند یافته شدند. به ندرت یافت شدند کسانی همچون عمار ملکی کهشجاعت بیان نظر مخالف با بهنود را بدون فحاشی داشتند.(ر.ک: آقای بهنود؛ با تشخيص و توصيه نادرست پزشک چه بايد کرد؟ گویانیوز) بهراستی افرادی که این چنین بی محابا بدون نام و نشان به شناخته شده ترین افراد اینمملکت توهین می کنند که هستند؟ مطمئنا نه من و نه هیچ کس دیگری نمی تواند پاسخی بهاین سوال بدهد چه این فحاشان در پشت پرده های نامریی وب خود را پنهان کرده اند وبدون هیچ ابایی آب را به بدترین صورت ممکن آلوده می کنند. آب گل آلودی که ماهی هایآن صید جبهه مخالف می شوند.

اما غرض از نوشتن انتقادی بدونتوهین است اگر موجب دلخوری این عزیزان نشود! آن زمان که میرحسین موسوی چندبارهتاکید بر تشکیل شبکه های اجتماعی کرد همه ما به عضویتفیس بوک و توییتر درآمدیم و وبلاگی ساختیم و عضوی بی نشان از شبکه اجتماعی بی نشانتر شدیم! در صورتی که ابتدا باید شبکه اجتماعی را تعریف می کردیم و نیک می دانستیمکه مسلم آنچه میرحسین چشم اسفندیار حکومت دانست به عنوان آگاهی صرفا در خبررسانیاینترنتی خلاصه نمی شد. اگر امروز بهنود شصت درصد از مردم را رای دهنده درانتخابات مجلس می داند، به یقین با اتکا بر همین عدم اطلاع رسانی ما به شهرهایکوچک و روستاها بوده است. هرچند که در پی این نیستم که پیش بینی بهنود را صحیحبدانم اما بدون شک هنوز هم خانواده هایی که تنها رسانه ملی(ضد ملی برازنده تر است)را به تماشا می نشینند، آنهایی که درگیر مشکلات اقتصادی کمرشکن هستند و مناطقی کهقومیت های مختلف در رقابت هستند با کوچکترین حربه حکومت به پای صندوق ها خواهندرفت و در آن صورت آن که باید سرزنش شود آنها نیستند که ما هستیم. مایی کهنتوانستیم هدف حضور خیابانی مان را به آنها نیز بنمایانیم.

اما اکنون چه باید کرد؟ این سوالیاست که در مقطع فعلی باید جواب داده شود وگرنه سرزنش کردن و افسوس بر اشتباهاتگذشته چاره درد ما نخواهد بود. چند روز پیش دوست عزیزم رضا قاضی نوری در مطلبی بااشاره به انتخابات پیش رو، پیشنهادی را نه به عنوان راهکار که برای شروع به بحثبرای یافتن راهکار ارایه کرده بود. خود وی پیشنهادش را «راهبرد جرم بحرانی» خواندهبود و بدون شک این «جرم بحرانی» دریچه امیدی بود بر دیوار سیاه فحاشی های دنیایمجازی که هنوز هستند کسانی در این سرزمین که به آنچه می گویند می اندیشند. به هرروی تعیین حداقل هایی برای شرکت در انتخابات به هیچ وجه خیانت به خون شهیدان جنبشسبز و دوران زندان اسیرانمان نیست اگر که این حضور هوشمندانه و بابرنامه باشد. چهخوب که قدرت طلبانی چون کواکبیان و علیخانی سریع خود و ما را از سردرگمی نجاتدادند و با تبری جستن از سبزهای میهن حضور خود در انتخابات را تضمین کردند. بیاییماز دایره انصاف خارج نشویم و خاتمی ها را خائن نخوانیم. باید راه برای کسانی کهراهکار ارایه می کنند باز باشد و گرنه راه ما به جز بن بست مقصدی نخواهد داشت.

اما دوستانی که به تحریم انتخاباتاز ابتدا اصرار می ورزند نیز باید که در تنگنا قرار نگیرند و به دور از احساساتدلایل خود را بیان کنند. چه بسا که دلایل آنها منطقی تر باشد. من ابایی ندارم کهبگویم با تحریم هر انتخاباتی مخالفم اما با شرکت در انتخابات بدون هیچ پیش شرط همموافق نیستم. دلیل من هم سرگذشت دموکراسی در کشورهای دیگر است که تنها از طریقمبارزه و اصلاح مستمر میسر شد و نه لزوما از طریق انقلاب. منکر این نیستم که مسیردموکراسی در بسیاری از کشورها با انقلاب هموار شد اما باید که پس زمینه های آنانقلاب و افرادی که در طول دوران اصلاحات پیش از انقلاب تربیت شدند را نیز خوبببینیم و درس بگیریم.

در نوشته های آینده سعی خواهم کردکه به مرور روند دستیابی به آزادی در کشور کره بپردازم و امیدوارم که ترجمه ها ونوشته هایم کمکی کوچک باشد به پیشرفت میهنم.

به امید آزادی

یکی پرسید از آن شوریدهایام
که تو چه دوست داری گفت دشنام
که هر چیز دگرکه می دهندم
بجز دشنام منّت می نهندم .
عطار

من و پسر فاحشه ام!

2011-04-19T19:31:00.000-07:00

عزیزم،

الان که دارم این نامه را برات می نویسم هنوز هم درگیر این فکرم که باید تو رو به دنیا بیارم یا نه؟ البته نه اینکه فکر کنی که الان توی شکم من هستی و دارم به اینکه سقطت کنم یا نه فکر می کنم. نه من قراره که بابات بشم. پس از همین الان چشمات رو باز کن ببین که کی داره باهات حرف می زنه و چی می خواد بهت بگه.

بعدش هم عزیز دلم یاد بگیر تا وقتی که حرف من تموم نشده خفه خون بگیری و گوش کنی. بعد از اینکه گوش کردی هم اگه درست حرفم رو نفهمیدی به جای اینکه زر زر کنی یا از خودم دوباره بپرس یا بشین با خودت فکر کن. عزیزم خیلی دوست دارم که وقتی بزرگ شدی مثل بابات دهنت رو با جای دیگه اشتباه نگیری که بخوای زرت و زرت بازش کنی و صدا و بوش عالم و آدم رو شاکی کنه.

یه نکته دیگه رو هم که باید اضافه کنم اینه که من دارم قانون جهانی رو زیر پا می ذارم و اگه مملکت در و پیکر داشت من رو به جرم کودک آزاری یا سو استفاده یا هر کوفت دیگه ای می گرفتن و می انداختن کنج زندان. می خوام برای بچه نفهم خودم حرف بالای 18 سال بزنم. پس خفه شو و گوش عزیز دل بابا!

شاید باور نکنی اما فواحش هنرمندترین آدمها در احقاق حق خودشون هستند. به راحتی سر و صدا راه می اندازند و چون از ریخته شدن آبروی بر باد رفته هم ترسی ندارند معمولا موفق میشن. این بلاییه که سر مملکت من داره میاد.

بابا جان بهت گفتم تا آخر حرفم خفه شو! نه منو هیچکی تو خونه خالی و با خانم نگرفته. حرف من چیزه دیگه است.

ببین بابا، آدمی که بدنش رو می فروشه فاحشه نیست. فاحشه وقتی اسمش فاحشه میشه که روحش رو می فروشه. حالا تو می تونی روحت رو با عمل جنسی بفروشی یا می تونی با دزدی بفروشی یا می تونی با خیانت و جنایت بفروشی و یا اینکه می تونی بشی یه فاحشه سیاسی!

آره بابا جون!

فاحشه سیاسی! فاحشه سیاسی بدترین فاحشگی است. می دونی چرا؟ چون فاحشه سیاسی قدرت داره. چون فاحشه سیاسی هرچی کی بی لباس و وقیح تر باشه ملت براش بیشتر دست می زنند. اصلا راحت بهت بگم. فاحشه سیاسی مقدس ترین فاحشه روی زمینه!

بهت گفتم خفه شو بابا جون! عزیز دلم خفه شو و گرنه دهنت رو می دوزم. قربونت برم.

آخه چرا تا میگم فاحشه سیاسی فکرت میره پیش برلوسکونی و سارکوزی و احمدی نژاد و سید احمد خاتمی و جنتی و علم الهدی؟

نه بابا جون. عزیز دلم. فاحشه سیاسی لازم نیست که حتما اون بابا باشه و هزارتا تریبون دستش باشه. یه قلم کافیه! التبه کاغذ هم می خواد دیگه. خب احمق اینم پرسیدن داره؟

چی؟ چرا دارم اینو می گم؟

ببین بابا جون، الان وضع ما اینجور شده که تو جرات نداری حرف بزنی. می دونی چرا؟ چون تعریف حرف زدن عوض شده. اصولا تو وقتی که می خوای چیزی بنویسی یا بگی یه مقدمه داره، یه متن اصلی داره و یه نتیجه گیری. ولی این فواحش سیاسی کار رو به جایی رسوندن که مجبور بشی از مقدمه و اصل بگذری و نتیجه رو بگی.

اگه خوششون اومد از اون نتیجه که برات کف می زنن. اما وای به روزی که حرفت ارضا کننده اونا نباشه... ای بابا...

بابا جون، خلاصه همه حرفم اینه که مواظب باش که فاحشه نشی.

اصلا میدونی چرا نمی خوام به دنیا بیایی؟

چون می ترسم که فاحشه بشی و شب و روز ملت روح نداشته من رو آباد کنند...

دوست دارم بابا جون.

باش هر گوری که هستی

پ.ن: این نوشته رو می خوام تقدیم کنم به همه کسانی که دیکتاتور ماب به هیچ کس امان حرف زدن نمیدن و فراموش کردن که نمی تونن تا ابد مثل بز گرد و خاک کنند و از زدن یه شاخ کوچولو هم واهمه داشته باشند.

علی نگهدارت!

2011-04-14T06:39:00.000-07:00

امشب بالاخره فهمیدم که موسی نیل رو با چی باز کرد، عیسی بعد از تولد چه جور حرف زد، محمد چه جور ماه رو دو شقه کرد، مادر علی ابن ابیطالب چه طور از دیوار کعبه داخل شد، مهدی چطور 1300 سال پنهان شده و از همه مهمتر خدا چطور انسان رو آفرید...

شما هم اگر کنجکاو هستید صحبت های سعیدی نماینده سید علی خامنه ای رو درباره تولد ایشون بشنوید. چه بسا همه ناممکن های شما هم ممکن بشن!

سال هیچ 9

2011-02-04T05:47:00.000-08:00

دسته عزاداری در حال نزدیک شدن بود...

«باد صبا می وزد، شانه به مویش زند... نفس بادصبا...»

صدای مداح هر لحظه نزدیک تر می شد.

«بلند بگو... یا ابالفضل... علمدار...»

فریاد هیاتی ها بلند و بلند تر می شد و جارچیداغ داغ...

«بلند بگو... لا اله الا الله...»

سینا لحظه ای به خود آمد. هنوز روی پشت بام بودو خیره مانده بود به پایین. جوانک موتورسوار مرحوم شده بود. همه اهالی محل بیاختیار می دویدند تا زیر جنازه را بگیرند. پسرک تمام کرده بود و هیچکس نمی خواستاز فیض حمل جنازه جوان ناکام جا بماند. جنون مرگ در جلوی چشمان سینا رژه می رفت.

«اگه این پسر مصدوم شده بود هم این همه کمک یارمی آمد؟»

سینا نمی توانست از این فکر رهایی پیدا کند. بهاتاق برگشت. دکتر داشت از «خرد ناب» کانت می گفت. انگار نه انگار که چندمتری آنطرف تر جوانی مرده است بدون اینکه حتی یکبار اسم کانت را هم شنیده باشد. سیناخواست که نظر دکتر را بداند.

«دکتر به نظرت چرا مردم ما انقدر به مرده علاقهدارند؟»

«یعنی چی؟ خب حتما دلشون حلوا و چلومرغ می خواددیگه...»

«هاهاها... نه دکتر جدی میگم. دیگه اینجا کهدهات ما نیست یکی می میره براش حلوا خیر کنن و همه مردم محل رو غذا بدن که... اماباز هم مردم تا مرده می بینند انگار یه آدم دیگه میشن...»

«ببین سینا جان، من اصلا حوصله ندارم درباره اینخل و چلا حرف بزنم. بشین تا روشنت کنم. بیا، بیا بشین همینجا کنار خودم تا بهتبگم. ببین عزیز دلم!»

سینا ماتش برده بود به دهان دکتر! اصلا باور نمیکرد که روزی عزیز دل او باشد. مطمئن بود که دکتر می خواهد مطالبی را بگوید که تابه حال بیان نکرده است. مطالبی غیر از «خرد ناب» کانت! دکتر با شعله کبریت سیگاربهمن کوچکش را آتش زد و بعد از یک پک عمیق ادامه داد:

«اگه تو می خوای بدونی چرا مردم انقدر به مرگعلاقه دارند باید اول درباره زندگی فکر کنی. در یک کلام باید زندگی رو تعریف کنیتا به تفسیر مرگ برسی. چون زندگی پیش زمینه مرگه. تا زنده نباشه مرده ای هم بهوجود نمیاد. حالیت هست چی میگم که؟»

سینا با تکان سر جواب مثبت داد. جرات باز کردندهانش را نداشت.

«خب حالا زندگی چیه؟! ببین زندگی... زندگی...زندگی یه حوضچه است. زندگی یه برکه است. اصلا زندگی یه مرداب کثیف متعفنه! خب...بعد فیلسوفا و شاعرا هم آدمایی هستند که از تو این مرداب خودشون روکشیدند بیرون. توانایی این کار رو داشتند. به هر دلیل! بهتر می بینن شاید. شاید همبرای بیرون اومدن همکاری کردن. شاید تو مسیر بیرون اومدن موجب مرگ چند نفر دیگه همشده باشن... شاید...»

این مرتبه دکتر چنان عمیق به سیگار پک زد که یکسوم سیگار خاکستر شد. نفس را اندکی در سینه حبس کرد و پس از اینکه دود سیگار را بهآرامی بیرون داد ادامه داد که:

«اینا به هر طریق اومدن بیرون و حالا می خوان کهبقیه رو هم دنبال خودشون بکشن. ولی مساله اینه که دلشون نمی خواد که دوباره اون توبیافتن و به خاطر همین هم می ایستند بیرون مرداب و مردم رو راهنمایی می کنن. خب تااینجای قضیه مربوط به بیرون اومده ها بود. حالا می رسیم به اونایی که هنوز اون توهستند...»

دکتر به سقف خیره شده بود و گویا داشت تلاش میکرد که مساله را طوری برای سینا توضیح بدهد که قابل فهم باشد. سینا هم ماتش بردهبود به سبیل های دکتر که روی لبان او را پوشانده بود...

«اونایی که اون تو هستن بیرون نمی تونن بیان. ازهمکاری هم چیزی نمی فهمن. از عقل خودشون هم نمی تونن استفاده کنن. پس مدام تلاش میکنن و هر لحظه یکیشون می میره. این مرگ عادی میشه. چون این آدما به این نتیجه میرسن که راهی برای بیرون رفتن نیست و مشغول میشن به لذت بردن از آب کثیف مرداب ودیگه چیزی بهتر از این نشناسن. هر وقت هم یکی از اونا میمیره این مردم می دونن که نوبتخودشون داره نزدیک میشه. پس جوری رفتار می کنن که مطمئن باشن بعد از مرگ با اوناهم خوب رفتار میشه. نشون میدن که مرده براشون اهمیت دارن. چون تا وقتی که زندههستن مشغول رقابت هستن. رقابت هم حسادت به وجود میاره. اما هیچ کس به مرده حسادتنمیکنه. چون با هم رقابتی ندارن...اما کسانی که اومدن بیرون...»

سینا نگاهی به رضا انداخت. او هم مات و مبهوتاین بود که سرنوشت فلاسفه و شعرا را دکتر چه طور تفسیر خواهد کرد...

«اما کسانی که اومدن بیرون حالا چیزای جدیدی میبینن. یا بهتر بگم چیزایی رو می بینن که از اون پایین نمیشه دید. پس هی سعی می کننکه از اون بالا راهنمایی کنن. اما حس رقابت اجازه نمیده که همه مرداب نشین هاازشون پیروی کنند. اونا هم سرآخر به سرشون میزنه برمیگردند تو مرداب تا همهحرفاشون رو باور کنن. ولی وقتی میرن اون تو می بینن که مرداب به دهن آدما مزه کردهو زیاد خیال ترک اونجا رو ندارن یا خودکشی می کنن یا دق مرگ میشن...هاهاها...خدایی خودم هم موندم از این تفسیر قشنگم...هاهاها...»

دکتر و رضا با صدای بلند می خندیدند. گویا کهکشف خیلی بزرگی کرده باشند. یا شاید هم سینا را دست انداخته بودند. اما سینا عمیقابه این فکر می کرد که همان لحظه خودش را از دست این دو مرداب نشین در لجن مردابغرق کند...

ادامه دارد...

سال هیچ 8

2010-12-27T05:28:00.001-08:00

ساعت که به صدا در آمد سینا چشمانش را به زحمت بازکرد. سرمای زمستان لذت زیر پتو بودن را چند برابر کرده بود. به هر زحمتی بود از جابلند شد و کاپشن را از بالای بالش برداشت و به تن کرد. در راهرو را آهسته باز کردمبادا مزاحم خواب پدر و مهمان ها شود. رختخواب مادر خالی بود و سینا فهمید که بازهم دیر بیدار شده است. سرمای راهرو خواب را کامل از سرش پراند. خواست آبی به صورتشبزند. انتظار برای گرم شدن آب بیهوده بود. آب سرد سرمای هوا را دو چندان می کرد.به محل پختن غذاهای نذری محرم که رسید بخار دیگ ها همه جا را پوشانده بود. در راکه باز کرد مادر و برادرش را دید که مقدمات پخت برنج را آماده کرده بودند. خوشحالبود که فقط دو نفر زودتر از او برخاسته بودند. هنوز خواب بود. تا دید که مادرداردتلاش می کند آب دیگ شسته شده را تنهایی خالی کند شروع کرد به غر زدن...

«آخه مادر من! هزار بار گفتم نکن اینکارو! مگهدکتر قدغن نکرده بار سنگین برداشتن رو؟»

«ننه جون این خو وزنی نداره. هنو انقد پیر نشدم»

«آخه چه ربطی به پیری داره مادر من؟ بار سنگینسنگینه! حالا خوبه تا دیشب داشتی می نالیدی از کمر درد»

«ننه جون، آدم برا امام حسین که کار می کنه کمردرد معنی نداره دیگه..»

«اِ؟ پس حتما فردا که دوباره می افتی تو رختخوابامام حسین میاد جواب غر بابام رو بده ها؟»

«ای ننه. درد نمگیره کمرم. بیا اینو بذاریم رواجاق. قرمه سبزی رو یه هم بزن و حاجت بخوا. امام حسین میده هر چی بخوای..»

«ننه جون ما حاجت پاجت نداریم. بیا دیگو بذاریمبالا فردا آبرو حاجی نره. من حوصله غر و پر ندارم.»

«ننه جون به خدا بابات همه اینکارا رو برا شماها می کنه. این نذر شما بچه هاست.»

برادر سینا هم که تازه تو خواب آلودگی متوجهحضور سینا شده بود به بحث اضافه شد.

«سینا فکر کردی این ننه ات گوش میده به حرف آدم؟بیا بگیر این خورش رو هم بزن تا ته نگرفته. حاجتش رو هم بذار فردا صغری خانوم کهبا چارتا دبه میاد غذا ببره به جات بخواد از امام حسین.»

لبخندی به لبان مادر نشست.

«ووی... این صغری خانوم نمی دونم انبار می کنهاین غذاها رو؟ دیشب هم اومد از آشپزخونه مسجد دو تا ظرف غذا گرفت.

این بار نوبت لبخند سینا بود. ازاینکه می دیدبحث حاجت و شفا و امام حسین و غیره جای خودش رو به این سادگی داد به صغری خانم احساسخوبی به او دست می داد. سینا مدت ها بود که دیگر نه برای امام حسین سینه می زد کهبرای آبروداری هیات، جلوی هیات روستای همسایه سینا خودش را سرخ می کرد. چهار صبحروز عاشورا برمی خاست تا آبروی پدرش را جلوی مردم نگه داشته باشد. شاید هم به نوعیاعتقاد داشت که اگر همین مراسم عزاداری هم نباشد روستای کودکی اش که مساوی بود باهویت او کاملا متروکه می شد و خانواده هایی که به شهرهای بزرگتر مهاجرت کرده بودنددیگر همین سالی یکبار هم به آنجا نمی آیند. خوب یادش بود که روزی با صادق دربارههمین موضع بحث مفصلی کرده بود. چون صادق تنها کسی بود که درد سینا را به خوبی میفهمید و سینا دغدغه ای برای درددل کردن با او نداشت.

بیشتر صحبت او با صادق درباره این بود که انسانیکه زادگاهش را به دست فراموشی بسپارد و هویت جدید برای خود تعریف کند مانند کلاهیاست که بر سر مترسک گذاشته شده باشد. کلاه همان کلاه است و چوب هم می تواند نقشسررا بازی کند اما گویا چیزی در این میان گم است و شاید هیچ وقت نتوان گفت کهدقیقا چه چیزی کم است...

«سینا...سینا... سینا هوی....»

برادر سینا داشت تلاش می کرد که چرت او را پارهکند...

«شرمنده داداش، سرپا خوابم برد...»

«تو هم معلوم نیست که چه مرگیت هست! حالا هی منبه این ننه ام بگم که این عاشق شده میگه که تو مال این حرفا نیستی و دین و ایمونداری..»

«هاهاها... داداش بابا دین و ایمون چه ربطی بهعاشقی داره؟»

«دیگه ربطش رو برو از اون آخوندی که ماه رمضونامیاد رو منبر برا این ننه ات زِرزِر می کنه بپرس... سر این دیگ لامصبو می گیری یانه؟»

«اوه اوه... سیم میم ها دوباره اتصالی کرده...بیا بابا اومدم. اصلا هر چی تو بگی..»

«یا حسین هرچون ساز!»

سینا این را که شنید دیگر نتوانست جلوی خنده اشرا بگیرد. اصولا برادر سینا هر سال نوآوری داشت در استفاده از نزدیکترین کلماتبرای ابراز ناخشنودی و عدم اعتقادش به کاری که می کند. اما در پایان روز همه ملتقرمه سبزی خورده جوری برادرش را نگاه می کردند که گویا همه حاجات نصیب همین یک نفرشده است و سر آنها کلاه رفته است. سینا این را از برق چشمان آنها می خواند...

سال هیچ 7

2010-11-25T01:50:00.000-08:00

آن شب طبق معمول دکتر داشت از هایدلبرگ نقل قولمی کرد. دکتر از هایدلبرگ نقل قول می کرد و سینا غرق تفکر درباره کانت بود. کانتیکه همه انسان ها را آنچنان خوب می دید که گویا دنیا بهشتی است که تنها سینا از درکآن عاجز است. دوست داشت از دکتر در این باره بپرسد. اما پرسیدن سوال فلسفی از دکترجسارت می خواست.

«دکتر، جدا دنیا انقد که کانت میگه خوبه؟»

دکتر پک عمیقی به سیگار بهمن کوچک پایه بلندش زدو نگاه عاقل اندر سفیهی به سینا انداخت. ازهمان لبخند های گزنده همیشگی زد وگفت:«کانت که اصلا تو این دنیا زندگی نمی کرد که بخواد اون رو خوب بدونه یا بد.کانت همه فکر و ذکرش این بود که ساعت قدم زدن روزانه اش برسه و پاشه بره بیرون تاخدمتکارش دنبالش راه بیافته با چتر تو روز آفتابی تا همه مات و مبهوت رابطه چترکانت و هوای آفتابی بشن و تو دلشون حسادت کنند به خدمتکار وفادار کانت که حتی تویروز آفتابی هم نگران خیس شدن اربابش بود. اصلا چه معنی داره که زن و مرد کنار همراه برن و دست بندازند تو دست هم؟ همینه که ژاپنی ها هیچوقت کمتر از سه قدم جلویزن هاشون راه نمی رفتند.

دوزاری سینا افتاده بود که حمله دیگری در راهاست...

« تو از روزی که با این مهدیه خانومت می چری ویه بسته سیگار بهمنت شده سه نخ وینستون و تخم مرغ سیب زمینی رو با ساندویچ هایداطاق زدی خرفت شدی... آخه گیریم کانت گفته دنیا ماه... دنیا اصلا توپ! تو که نبایدزرتی خر بشی و بری زن بگیری. بدبخت فکر کردی چرا اون دنیا حوری دسته دسته به آدمامی دن؟ وقتی که بهشت همش عشق و حاله پس دنیا هم باید همین باشه. ببین...»

یک پک عمیق دیگر به سیگار فرصت فرار را برایسینا فراهم کرد.

« من قربون آدم چیز فهم برم. اصلا دکتر جون همینالان زنگ می زنم و کلک قضیه رو می کنم. بذار برم گوشیم رو بیارم...»

دکتر که سرفراز از نبرد دیگری بیرون آمده بود قاهقاه می خندید و رضا هم سرخوش بود از داشتن استادی این چنین. سینا چاره کار را دراین دید تا دوباره روی پشت بام خانه برود و شب تهران را سیر تماشا کند. عاشق اینبود که خیره شود به ابهت البرز در شب! بدون شک اگر البرز نبود سینا حتی لحظه ای همنمی توانست در تهران دوام بیاورد. البرز به او قوت قلب می بخشید.

«به نظرت جنبش سبز مرده؟»

محمد که گویا دنبال کسی می گشت تا نظراتش راتایید کند و برای ادامه زندگی دلیلی بیابد این را پرسید.

«من از اول هم گفتم که ما ایرانی ها می تونیم هرجنبشی رو تو نطفه خفه کنیم با انتظارهای بی جامون!»

سینا در حالی این را می گفت که وزوز سیلی ای کهاز بازجو خورده بود دوباره در گوشش می پیچید.

«یعنی تو هم معتقدی که جنبش مرده؟»

«من کی یه همچین حرفی زدم؟ گفتم که می تونیمبکشیمش! اما هنوز امیدی برای نجاتش هست.»

« تو کی یاد می گیری که نظرت رو مثل آدم بیانکنی؟»

«ببین محمد جان! حرف من اینه که ما کوریم! نهبهتر بگم دچار دوربینی شدیم! مثلا اونجا رو ببین! اون جوونه رو می بینی که داره ازپل عابر پیاده بالا میره؟»

سینا از پنجره تیره کافی شب میدان هفت تیر پسرجوان شیک پوشی را نشان می داد که با سرعت تمام داشت پله های پل عابر را بالا میرفت.

«خب!»

« درست نگاش کن ببین چند بار سکندری می خوره؟ میدونی چرا؟ چون به جای اینکه پله های جلوی پاش رو ببینه داره اون بالای بالا رونگاه می کنه. یعنی پله آخر! یعنی مقصد! این همون بلایی بود که ما روزای اول سرجنبش آوردیم. این ما بودیم که به جای اینکه رای مون رو پس بگیریم چسبیدیم بهبالاترین پله! البته خود این اتفاق در دراز مدت خیلی مفیده اما، ما در کوتاه مدتخودمون رو از معترض تبدیل کردیم که به مخالف! یه شبه از فعال سیاسی شدیم یهانقلابی دو آتیشه!»

«خب یعنی چی؟ وقتی آدما خون می بینن تحریک می شنو اختیار کار از دستشون در میره دیگه!»

«ببین عزیزم! دقیقا مشکل همین جاست! ماها هنوزقاعده بازی با دیکتاتور رو یاد نگرفتیم! هر بازی قاعده خودش رو داره. توی والیبالمی تونی تکل بری رو پای حریفت؟ یا تو فوتبال می تونی با دست خدایی مارادونا گلبزنی؟ نمیشه دیگه!»

«سرراست بگو ببینم چی میگی!»

«صاف و رک و پوس کنده بگم...»

صدای ترمز شدیدی که از کوچه آمد سینا را به خودآورد. از ضلع شمالی پشت بام به سمت ضلع جنوبی آمد تا ببیند چه اتفاقی افتاده است.لابد جوان دیگری ناکام شده بود...

ادامه دارد...

سال هیچ 6

2010-10-27T10:30:00.000-07:00

سیگار سوم سهمیه پشت بام خانه مجردی سینا بود. کبریترا روشن کرد...

«سینا جان مامان می تونی یا بیام کمکت؟»

مادر سینا در حالیکه قوری چای و سینی هندوانه رادر ایوان می گذشت با صدای بلند با سینا حرف می زد.

«نه مادر من. دیگه یه ذغال رو که می تونیم سرخکنیم واسه عمل!»

«تنگ قلیونم بشور مامان. شلینگشم بشور»

«ننه جان. آخه چند بار بگم که نباید آب بکنی توشیلنگ قلیون؟ همینه که قلیونای دربند بیشتر می چسبه دیگه. این شیلنگ قلیون شمابدمزه شده از بس آب کردید توش»

«باشه مامان. تنباکو تو کشوست. می تونی پیداکنی؟»

«آره مادر من. ای ننه!»

گوشهای مادر کمی سنگین شده بود. با اینکه سنینداشت بار زندگی روی گوشش سنگینی انداخته بود.

«بیا ننه. ببین چه قلیونی برات چاق کردم. بیابزن روشن شی!»

«بیا. بیا بشین ببین شانست عجب هندونه ایدراومد. سرخ سرخ!»

دم غروب که می شد هیچ کجا مثل ایوان خانه پدرینبود. دنج و ساکت و زیبا. هوای روستا هم در غروب تابستان کاملا خنک می شد. برعکستهران که تمام غصه دنیا با غروب آفتاب در دل سینا می نشست، در روستا شب به معنایواقعی کلمه آرامش بود. البته قبل از آمدن پدر. و هیچ وقت سینا نمی توانست بفهمد کهچرا فاصله پدر و خانواده انقدر زیاد است.

«اگه خدا بخواد ماه دیگه این وقتا تو مکه ایم.»

«ای بابا، مادر من کشتی خدا رو انقدر رفتی زیارتش.بذار یه نفسی بکشه پیرمرد!»

«نگو سینا جون. تو دیگه چرا؟ تو که نمازخونیبودی مادر من. می دونستی هر چی که الان داری به خاطر همون وقتایی که با خدا بودی؟»

«ای ننه اعصاب خودتو خرد نکن. فعلا که ذخیرهداریم. هر وقت کفگیر خورد ته دیگ دوباره با خدا میشیم.»
«مامان جون خدا قهرش می گیره ها؟»

«ای بابا ننه جون من خب چیزی نگفتم که؟ فقط می گماین همه که رفتید مکه یه بار اون سنگ حجرالاسود رو بیار واسه من سوغاتی به جای اینلباسای چینی. سنگ رو میذاریم وسط باغچه همه دنیا هم بیاد مفتی دورش بگردند. تازهقلیونم بشون میدیم مفتی.هاهاها...»

«نگو مامان اینجوری.»

«چشم ننه! داره خاموش میشه ها!»

سینا چنان به قلیان پک می زد که گویا هرلحظهبدون دود ممکن است خورشید زندگی اش را تاریک کند.

«مامان جون از مهدیه چه خبر؟ شماها نمی خواینعروسی بگیرین؟»

«والله ننه ما می خوایم. شماها نمی خواین...»

«اِ... چرا گردن ما میندازی؟ ما که بد شما رونمی خوایم. فقط میگیم جلو مردم خوبیت نداره که بدون جشن برید سر خونه خودتون. خودتمقصری که نمی خوای بابات پول مراسمتون رو بده...»

سیگار داشت به انتها می رسید. این آخرین مکالمهسینا با مادرش بود هنگامیکه اوایل تابستان رفته بود روستا تا دوران کودکی اش را درتنگ قلیان مروری کرده باشد. از طبقه سوم خیابان را نگاه کرد. با خودش فکر می کردکه پایین پریدن از این ارتفاع چه لذتی می تواند داشته باشد...

«به به آقا سینا! حالا دیگه دودتو دور از چشم مامی گیری؟»

دکتر که دوست صمیمی رضا، هم اتاق سینا بود، درحالیکه با زیرپوش آستین دار سفید و بیرجامه آبی روشن روی بالش لم داده بود چشم درچشم سینا دوخته بود.

«سلام دکتر جان! چه عجب از اینورا؟ بابا دلمونبرات تنگ شده بود؟ خوب هستید؟»

«ما که خوبیم. ولی تو بهتری... هاهاها...»

دکتر ترم آخر دوره دکترای فلسفه را می خواند ومانند همه فیلسوف های دیگرکمی با دیگران متفاوت بود. اما سینا علاقه عجیبی به دکترداشت. او را تنها یک فیلسوف سرخورده از زندگی نمی دانست. چیزی بیشتر از آن بود. چهبسا دکتر پیامبر بود. نه پیام آور بود. پیامی از آینده در تک تک حرکات دکتر نهفتهبود. همین بود که سینا هیچ وقت در مقابل دکتر زیاد حرف نمی زد و بیشتر محو تماشایپیام آور خودش می شد...

ادامه دارد...

پانوشت: هر روز کمتر از دیروز گذشته ها به یادم میاد و به همون میزان تصویر آینده ام خط خطی میشه. اگه آدم توی پیری حافظه اش ضعیف نشه هیچ وقت نمی میره. چون با تصویرای گذشته مدام پازل آینده اش رو می چینه.

سال هیچ 5

2010-10-07T08:26:00.000-07:00

میدان ولیعصر در شب مثل همیشه زیبا بود. بهترینجا تا سینا و مهدیه بر روی صندلی های بلوار بنشینند و بی توجه به مسافران بی جا کهچمن های بلوار مسکن شان بود، ساندویچ هایدا بخورند و طبق معمول به سمت خیابانفلسطین بروند و سینا مهدیه را در اتوبوس انتهای امیرآباد بدرقه کند. مهدیه ساکنکوچه ای بود که در آینده روزی نداآقاسلطان نامیده خواهد شد و سینا ساکن میدانگرگان که شهید نامجو می خواندندش. مطابق معمول سینا بعد از رفتن مهدیه از دکه کنارایستگاه اتوبوس سه نخ وینستون لایت می خرید و از کوچه پس کوچه های کنار میدانولیعصر می رفت به سمت میدان سپاه.

سیگار اول در دستان سینا بود و او سیر نمی شد ازتماشای آتش سیگار. سیگار برای او تنها یک عادت نبود. او همیشه خودش را به جایتوتون های آتش گرفته می گذاشت و لحظه لحظه تمام شدن آن را تصویر زندگی خود می دید.

همینطور که پیاده می رفت تصمیم گرفت که دربوستان هنرمندان قدری استراحت کند. نیمکتی که حداکثر فاصله از قسمت تفریح کودکانداشت را انتخاب کرد و دومین سیگار را آتش زد. او محو شنیدن صدای حسین پناهی بود.«سلام،خداحافظ. چیز دیگری اگر یافتید بر این دو اضافه کنید. بل باز گردد این در گمشده بردیوار...»

«پسرم، چی گوش میدی که حواست از این دنیا پرتشده؟»

«شرمنده حاج آقا. صداش زیاد بود...»

در این بین پیرمردی حدودا 60 ساله با کت و شلوارخاکستری کنار او نشسته بود. یکی دیگر از آنهایی که دوران بازنشستگی خود را در پارکها سپری می کنند. سینا کمی خودش را جابه جا کرد و سعی کرد فاصله قدری باشد که دستپیرمرد به پای او نرسید. می ترسید باز هم اسیر پیرمرد زن مرده دیگری شده باشد کهاز گرمای پای جوانانی چون او لذت می بردند.

«حاج آقا اگه دود سیگار اذیتت می کنه خاموششکنم؟»

«پسرم چرا انقد بهم می گی حاج آقا؟ مگه رو سر منعمامه می بینی؟»

«نه خب. نمی دونم... چی بگم شما خوشتون میاد؟»

«می دونی من تا الان که 67 سال از عمرم گذشتهحتی یک ریال هم برای عرب ها خرج نکردم. خدا بیامرزدش. زنم همیشه می گفت که دلش میخواد بره مکه. ولی هر چی کرد زورش به من نرسید. دیوونه که نیستم. پا شم این همهراه برم پولم رو واسه عربا خرج کنم که دور سنگ بچرخم! خب همین جا میرم برای یهبدبخت بیچاره پول خرج می کنم. دست کم خودم حالش رو می برم... هاهاها...»

«خب بد ایده ای هم نیست.»

«بد نیست؟ به نظر من که بهترین ایدهاست.هاهاها....»

«خیلی وقته خانومت به رحمت خدا رفته؟»

سینا سعی داشت پیرمرد را درگیر وجدان کند بلکهدام هوسش را جای دیگر پهن کند. گویا پیرمرد ذهن او را می خواند.

«هی... یه 5 سالی میشه ولی خب من حتی قبل از اونهم دیگه انگیزه ای برای تخلیه خودم نداشتم!»

اگر پوست سینا اندکی روشن تر بود می شد سرخیصورتش را از شدت خجالت دید. از اینکه پیش داوری کرده بود پشیمان بود.

«هاهاها... مگه کسی قبلا چیزی به شما گفته؟»

«کسی به من چیزی نگفته. ولی خب اینجا که میشینیمبا دوستان می شنوم که چه تعریف هایی می کنن. می دونی پسرم، اگه آدم به این سن کهمی رسه هنوز از زیر شکم راحت نشده باشه مرگم براش افاقه نمی کنه. بهر حال هر چیزییه سنی داره. ما سن شما که بودیم از هیچ شانسی نمی گذشتیم. ولی وقتی زن گرفتیمدیگه همه فکر و ذکر شده بود پول و بدبختی. بچه و لباس و مدرسه و ... هی... البتهبا همه این گرفتاری ها هر شب که سر می ذاشتم رو بالش می گفتم خب که چی؟ آخرش چیقراره بشه؟»

«بالاخره فهمیدید؟»

«هاهاها... چیه جوون، می خوای تقلب کنی؟ اگه همفهمیده باشم این جواب فقط مال سوال منه! هر کی سوال خودش رو داره. پسرم فکر کردیکه دنیا واسه تیمسار و باغبون یه جوره؟ فکر کردی آخرش اینا هر دو به یه جا می رسن؟البته اگه به دین اعتقاد داشته باشی شاید اینجور فکر کنی... ببینم به خدا ایمانداری؟»

"به خدا ایمان داری..." گویا حسینپناهی در جسم این پیرمرد در برابر سینا نشسته بود و این سوال را از او می پرسید.لابد سینا هم باید جواب می داد"خدا تو جوونه انجیره، وقتی که ..."

« راستش... نمی دونم. دارم ولی ندارم! یعنی یهخدایی واسه خودم دارم و ...»

«پس تو هم دوران جوونی منو داری... آره داشتم میگفتم. یه سری آدم فرصت طلب اومدند ما رو درگیر هیچ کردن و هر روز هم به این هیچپرو بال میدن که آره از این راه و از اون راه به خدا میشه رسید و ته تهش میریم زیرخاک بدون اینکه بفهمیم ما خدا بودیم. عزیزم خدا منم. خدا تویی. من اگه نباشم خداچه معنی ای میده؟ تو اگه نباشی دنیا چه معنی میده؟ وقتی که من تمام این دنیا هستمپس خدا هم هستم. دیگه چرا باید این زمین رو که ملک پدریِ منه رو ول کنم بچسبم به آسمونیکه نمی دونم توش چه خبره؟»

«پدرجان هر کی ندونه فکر میکنه شما یه روز هم تواین مملکت زندگی نکردید!»

«آدم می تونه وسط همه این قیل و قال دنیا تو غارتنهایی خودش باشه و از شر تمام این خدایان دیوونه راحت باشه...هاهاها... شرمندهپسرم مزاحمت شدم. دیگه این پاها با ما راه نمیان. گفتم یه استراحت کوچیک کنم و برمدوباره تو غار خودم. شما هم سیگارت رو بکش که زندگی یعنی سیگار!»

«خواهش می کنم. خیلی استفاده کردم از حرفاتون»

«ای جوون، چون دوست داشتی اینو بشنوی خوشت اومدوگرنه به این راحتی نمی ذاشتی برم که...هاهاها...»

پیرمرد به راه افتاد و سینا محو تماشای آیندهمحتوم خودش بود. پیرمردی که جوانی اش را در پی فرار از بیهودگی های روزمره آدم هابوده است و پیری اش... پیری اش چه می توانست باشد؟

سینا ته سیگارش را در سطل زباله انداخت و درگیراین سوال خیابان طالقانی را به سمت میدان سپاه در پیش گرفت...

ادامه دارد...

درد

2010-10-02T09:02:00.001-07:00

امشبم گذشت و کسی ما رو نکشت...

سال هیچ 4

2010-09-25T10:03:00.000-07:00

«می دونی مهدیه خانوم، ما تنها ملتینیستیم توی دنیا که داریم این دردا رو تحمل می کنیم. یادت هست چند وقت پیش کهداشتیم درباره تاریخ اروپا صحبت می کردیم بهت گفتم که کشیشای مسیحی چه بلاهایی سرمردم درآوردند به اسم خدا؟ چقدر آدم که زنده زنده انداختند تو آتیش! اینا فکر میکنند که تو جایگاه خدایی نشستند و از اونجایی که افسانه های خاورمیانه ای جهنم روبا آتیش تصویر کرده، هر کسی رو که مخالف نظر خودشون به عبارتی مخالف خدا می دیدندمی انداختند تو آتیش! اما بهر حال مبارزهایی بودند اونجا که صدها سال تلاش کردند وساکت نشدند تا اینکه تونستند از زیر دست و پای اختاپوس خرافات خودشون رو دربیارند.می دونی ما هم باید این راه رو بریم. هر چند که آدمای بزرگی جونشون رو گذاشتند سراین مبارزه و همچنان هم دارند با جونشون مبارزه می کنند. ولی باید یه چیزو در نظربگیری که نمیشه با داشتن همون طرز فکر ولی از نوع دیگه این مبارزه رو ادامه داد.می دونم که الان دوباره قاطی می کنی اما من هنوزم معتقدم که بسیجی هم به اندازه منو تو حق آزاد بودن داره. درسته که الان اونا حق آزادی ما رو سلب می کنند اما ازبین بردن اونها تنها راهکار نیست...»

«من نمی فهمم تو چه جور با این موجودات می خوایمسالمت آمیز زندگی کنی. واقعا فکر می کنی که اونا حاضرن به ماها حق بودن بدند؟!»

«مشخصا حاضر نیستند. اما خب تو نمی تونی به اسمآزادی و اینکه اونا دچار خرافات هستن همشون رو بکشی یا تبعید کنی! بذار ساده تربگم. مگه داداشت مهدی، بسیجی نیست؟»

«نه دیگه مهدی رو با بسیجی ها یکی نکن!»

«آفرین! من هم دارم همینو می گم! تو نمی تونیهمه رو به یه چوب برونی! بسیجی یه اسم سازمانیِ که تعلق فیزیکی تو رو نشون میده.حالا اینکه روحت چقدر درگیر سازمانت بشه یه مساله دیگه است. تو می تونی بسیجی باشیاما بفهمی! همین فهمیدن کافیه! این یعنی دریچه امید. این یعنی میشه با هم توی یهمملکت بود. مثل مهدی شما که بابات هیچ وقت از خونه بیرونش نمی کنه که چرا بسیجیه!هر چند که امیدوارم به مرور زمان روحیه بسیجی به تاریخ سپرده بشه و جاش چه میدونممثلا روحیه...»

«روحیه روشنفکری!»

«هاهاها... نه دیگه با این غلظت! ولی خب روحیهای باشه که آدما رو به نفهمیدن و ساده خواهی و مفت خوری عادت نده و برای رسیدن بهموفقیت راه های میانبر نذاره! میشه اسمش رو گذاشت روحیه حق خواهی!»

«ببین من که حرفاتو نمی فهمم! اون زن چادریه رومی بینی؟ من با سوتین باید بفرستمش تو خیابون! حالا هم از منبر بیا پایین بریم غذابخوریم که داره دیر میشه! حوصله غیرت ورزی! آقای مهدی رو ندارم!»

سینا خوب می فهمید. می دانست که در درون مهدیه ومهدیه ها چیزی وجود دارد که علیرغم تمام دانش و بینشی که دارند باز هم تن بهواقعیت ها نمی دهند. زیر لب گفت: مشکل اینه که اینجا هیچکی نمی خواد بفهمه!»

«چی میگی عزیزم؟»

این ایراد بزرگ مهدیه بود که گوش های خیلی تیزیداشت.

«عزیزم میگم منم گشنمه!»

چقدر دوست داشت که وسط میدان پارک لاله بایستد وهمچون سقراط با فریاد مردم را دور خود جمع کند و از آنها بخواهد که روزی نیم ساعت،فقط نیم ساعت، با خودشان فکر کنند به این سوال که چرا هیچ صدایی خوابشان را آشفتهنمی کند. دوست داشت از آنها بخواهد دسته جمعی اقدام به خودکشی کنند. سینا از اینقدرت فراموشی مردم اطرافشان در شگفت بود. نمی توانست بپذیرد اینان همان مردمیهستند که صحنه جان دادن ندا را دیده اند و مادر ندا آخر هفته ها همچون غریبه ای درمیان آنها شمعی می افروزد و...

«شام چی بخوریم عزیزم؟»

مثل اینکه زمان مناسبی برای سقراط شدن نبود و اوهم باید خود را به خواب می زد.

«نمی دونم. بریم سمت ولیعصر ببینیم چی پیدا میکنیم. نظرت چیه؟»

سینا کاملا به این موضوع واقف بود که اگر درانتهای پیشنهادش این سوال را فراموش کند به مردسالاری و توهین به تمام زنان عالممحکوم خواهد شد.

«بریم عشق من! میدونی که من عاشق اینم که بلوارکشاورز رو توی شب قدم بزنم! سیر نمیشم از اینکار!»

از در جنوبی پارک خارج شدند و از میان سیلمسافرکش های بی ترمز به سختی عبور کردند و به طرف ولیعصر راه افتادند. هوا کمی خنکبود. دیگر از گرمای تابستان خبری نبود و سینا داشت خلاف مسیر راه پیمایی روز 27خرداد را می پیمود. شور و هیجان آن روز جایش را به سکوت و بی خبری امروز داده بودو این فکر مشغولش کرده بود که آیا فقط بلوار کشاورز را در جهت معکوس می پیماید یاهدف 27 خرداد را؟

ادامه دارد...

پا نوشت 1: خیلی فاصله افتاد بین این دو قسمت. هم مریض بودم هم اینکه منم درگیر همین سوال سینا هستم! یعنی این سوال مال خودم بود گذاشتمش واسه سینا تا ببینم جوابش رو پیدا می کنم یا نه!

پا نوشت 2: مقاله بسیار زیبایی درباره استقلال طلبی و حقوق اقلیت ها خوندم. دیدم حالا که بحث اقلیت ها دیگه ورزشگاهی شده بد نیست دوستان بخونند این مقاله رو!

سال هیچ 3

2010-09-10T06:14:00.000-07:00

مهدیه داشت گریه می کرد و با چشمان اشک بار وصدای بغض آلود به سینا اعتراض می کرد.

«اصلا تو هیچ وقت تلاش نمی کنی که منو بفهمی.همیشه سعی می کنی که منو نصیحت کنی. اصلا تو از دختر بودن چی می دونی. 5 ساله کهبودی بابات برای تو پاپیون می خرید و توی مهد کودک چادر سفید گلدار سر من کردند.کلاس پنجم که رفتی ناظم مدرسه ظاهرت رو نگاه می کرد که شیک باشی و ناظم ما ناخنهامو چک می کرد که لاک نداشته باشه. راهنمایی که رفتی ژل زدی به موهاتو من حتیجرات نداشتم که یه ماتیک به لبم بزنم. دبیرستانی هم که شدی تیپ زدی و با دوستات میرفتی دم دبیرستان دخترونه و ناظم ما هزارتا جاسوس گذاشته بود که نکنه یه وقت جراتکنم و دلم هوس داشتن یکی از همین شما علافا رو کنه. شما پسرا یه سربازی میرید تاآخر عمر تو سر ما دخترا می زنید. تو سربازی مگه چیکار می کنند باهاتون؟ موهاتونوبا ماشین می زنن و غرورتونو خرد می کنن. من تمام عمر موهام زیر حجابه و غرورمکه...»

«عزیزم آخه من که چیزی نگفتم. فقط گفتم انقدرسخت نگیر. تو که نباید انتقام تمام محدودیت هاتو از من بگیری. اصلا من معذرت میخوام به خاطر تمام ظلم هایی که به تمام زنهای دنیا شده. راضی شدی؟»

صدای گریه بلندتر شده بود و سینا خیس عرق. طاقتنگاه های سرزنش آمیز مردان عابر را نداشت. می دانست که همه بدون شک دارند این جملهرا تکرار می کنند که «مرتیکه معلوم نیست چه بلایی سر دختر مردم آورده!»

سینا حساسیت عجیبی به «دختر مردم» داشت. برای اوقابل درک نبود که این جمله دقیقا دارای چه معنی ای می تواند باشد. برای او که تماممردان دنیا به دو دسته خودش و پدرش تقسیم می شدند خیلی مشکل بود تا با یک نگاهآنها را دسته بندی کند. آیا آنها مثل سینا ادعای حمایت از حق زن داشتند یا مثل پدرشزن را چون زودپز می دیدند؟ سیناوار به دنبال این بودند که زن را هم انسانی باجنسیت متفاوت می بینند یا پدروار جز از دید جنسی نمی توانند زن را ببینند؟ آیا زناز دید آنها چیزی فراتر از ادا و ناز و ...

«دوباره هم که رفتی توی عالم هپروت! چیه حتماداری باز با اون افکار مزخرفت سر و کله می زنی؟!»

مهدیه تقریبا با فریاد این جملات را گفت و توجهدو مامور پارک که در حال عبور از نزدیک آنها بودند را به خود جلب کرد. ماموریسبزتیره پوش با چهار علامت ستاره وار بر دو دوش حدودا در دو متری آنها ایستاد وسینا را خواست.

«اتفاقی افتاده؟ چرا خانوم داره گریه می کنه؟مشکلی دارید؟»

«مشکل؟ نه هیچ مشکلی نیست. یه سوتفاهم پیش اومدهداریم حلش می کنیم.»

«مساله چیه؟»

«مساله اینه که ما جوونا تا یه گوشه پیدا میکنیم که بشینیم با هم حرف بزنیم شما ها میایید و سین جین می کنید ما رو! مسالهاینه..»

«صداتو بیار پایین. ما فقط سعی می کنیم همه تویامنیت باشند! شماها با هم چه نسبتی دارید؟»

«دانشجو هستیم و قراره که اگه بذارید با همازدواج کنیم!»

سینا کمی از عصبانیت آمیخته با ترس می لرزید.

«ببینم کارت دانشجویی تو! پس با هم نامزدید؟!»

«بله این کارتم...»

«شماره خونه خانوم رو بده!»

نمی دانست که باید شماره واقعی را بدهد یا نه...

«....8845»

«سینا جون...»

با شنیدن صدای ظریف و کشدار مهدیه به خود آمد.هر چند بیزار بود از تکرار اما جواب داد:

«جونِ دلم...»

مهدیه همانطور که به فواره های میان میدان پارکلاله خیره بود ادامه داد.

«اون زن چادریه رو می بینی؟ همون مامور گشت رومی گم. به نظرت اون روز میاد که وایستم سر میدون ونک و تک تک اینا رو بکنم توی وننیرو انتظامی. بعد که بردمشون و چند ساعت توی بازداشتگاه نگهشون داشتم، کس وکارشون رو مجبور کنم برن براشون تاپ و دامن کوتاه سرخ بخرن و ببرنشون؟ آخ که چهحالی میده...»

«عزیزم... آخه اینکه راهش نیست. تو اگه اینکاروبکنی چه فرقی با اونا داری؟»

«چی میگی بابا؟! یادت نیست اون شبی که منو تاساعت 2 شب نگه داشتن توی بازداشتگاه؟ کثافتا از بابام شناسنامه می خواستن که ثابتبشه واقعا پدر و دختریم. بی شعورا با خودشون نمیگن آدم مسافرت که میره شناسنامهتوی جیبش نمی ذاره...»

« می دونم خوشگلم خیلی اون قضیه اذیتت کرد. اماخب متاسفانه اینا بد راهی رو انتخاب کردن برای مملکت داری...»

سینا داشت با جدیت تلاش می کرد که نظرات خودش رابیان کند و می رفت تا بحث دو نفره آنها شروع شود...

* روزها و ماهها همچنان در گذرند و هنوز غریبه ای بیش نیستم در دنیای بی هدف. روی زمینی که بیهوده به دور خود می چرخد و بودنش در تکرار خلاصه می شود. اما من از تکرار بیزارم!

سال هیچ 2

2010-09-02T10:39:00.000-07:00

سینا و مهدیه دست در دست یکدیگر امیرآباد را بهسمت پایین می رفتند. دیگر تقریبا به خیابان فاطمی رسیده بودند و براساس یک قراردادنانوشته باید داخل پارک لاله می شدند. ابتدا نگاهی به بازارچه می انداختند و بعدبا دو لیوان چای به دنبال نیمکت خالی می گشتند.

«چقد بدم خدمتتون؟»

«500تومَن.»

سینا لیوان های پلاستیکی را از لبه بالایی گرفتهبود. این تنها روشی بود که می شد این لیوان های یکبار مصرف را در دست گرفت بدوناینکه دست را بسوزاند.

بدون اینکه کلامی بین آنها رد و بدل شود به سمتمیدان رفتند و در گوشه ای نیمکت خالی پیدا کردند. شاید نشستن در اطراف این میدانبهترین روش بود برای خلاصی از پرسش های ماموران که گهگاه مزاحم آنها می شدند بااین سئوال تکراری که چه نسبتی با هم دارند.

ساعت حدود 5 بعدازظهر روز 3 آبان بود. سینا سعیمی کرد تا نبات را در چای حل کند. شاید این کار بود که او را ترغیب می کردعلیرغممخالفت مهدیه هر بار چای بخرد و دیگر عادت کرده بود به شنیدن این جمله مهدیه که «من چند بار بگم که طعم اینچای را دوست ندارم؟»

چیزی به اذان مغرب نمانده بود و از بلندگوهایپارک صحبت های یک روحانی پخش می شد.«...درجای جای قرآن کریم به این موضوع اشاره شده است و این خود نشان دهنده اهمیت مبارزهبا هوای نفس است. اگر هوای نفس بر انسان غلبه کند، راه رسیدن به سعادت گم خواهدشد. برای غلبه برهوای نفس باید از خدواند کمک طلبید و راه کمک طلبیدن از خداوندنماز است. نماز کمک می کند که انسان ...»

«اه! هر کجا می ریم این معلم دینی راهنمایی سایهبه سایه دنبالِ من میاد انگار...هاهاها»

سینا بی نهایت عاشق خنده های مهدیه بود. دندانهای مرتب و سفید در تناسب با لبهای سرخ، چاله کوچک بر روی لپ، چشمان سیاه و بزرگیکه کمی تنگ می شد و دست راست مهدیه که بی اختیار جلوی دهان او می آمد.

«مگه معلم دینی تون آخوند بود؟»

«نه بابا! آخوند که نبود. یه زنه بود که همینحرفا رو می زد. اینا انگار همشون یه کتاب رو با هم حفظ می کنن که مثل نوار تکرارشمی کنند. خداوند می فرماید...هاهاها...»

«معلم دینی ما که همه چی بهش می اومد غیر ازاینکه دین بدونه چیه. موهای بور داشت و هیکل خیلی گنده. سبیل کلفت و صدایی که جونمی داد واسه دوبله. یادمه یه بار خر شد واسه هر نمره که از بیست کم بود با کابلزدمون. منم سه تا خوردم. هنوزم خوشحالم که وقتی زد آخ نگفتم. همون لحظه پشیمونی روتو چشماش می دیدم...»

«اِ، پس کتکم خوردی و به من نگفتی؟»

«خب شاگردای باهوشم کتک می خورند!»

«جونم! همین پررویی ته که نمی ذاره ازت دلبکنم!»

کمی به هم نزدیک تر شدند و سینا می خواست کهدستش را روی شانه مهدیه بیاندازد. اما نگاه مهدیه به یادش آورد روزی را که در پارکملت نشسته بودند با بیشترین فاصله. آن روز مهدیه داشت گریه می کرد...

ادامه دارد...

پانوشت: دست و دلم به قلم نمیره! انگار من دارم کره زمین رو می چرخونم. جدی اگه من نباشم کار دنیا لنگ میشه؟ اگه نگران بشریت بعد از خودم نبودم می تونستم یه تصمیم مردونه بگیرم!

سالِ هیچ

2010-08-22T05:24:00.000-07:00

این داستان براساس هیچ نوشته شده است!

به چراغ راهنما چشم دوخته بود و در دلش معکوس می شمرد.16،15،14...

«سینا، به نظرت ما بالاخره می تونیم خونه پیدا کنیم؟ من که دیگه دارم نا امید میشم. از ونک شروع کردیم و حالا رسیدیم به راه آهن! مطمئنی نمی خوای ازبابات کمک بگیری؟ حالا از بابات نگیر. لااقل بذار من از بابام پول بگیرم. اینجوری بهتر نیست؟ سینا! سینا!سی...»

«بذار اینبار که سبز شد هم رد نشیم! من عاشق اینم که وقتی چراغ سبز میشه مردم چه جوری هجوم می برند. انگار اگه یواش برند کار دنیا لنگ می مونه! ببین ببین! موتوری رو باش! آها ببین..»

«اوف... من چی میگم، تو چی میگی! بی خیال بابا! بیا رد شیم! زود باش دیگه الان قرمز میشه دوباره! بدو دیگه...»

مهدیه که تا وسط چهارراه رفته بود همینطور داشت سینا را صدا می زد و نمی دانست که باید برود یا برگردد. سینا هم همچنان به چراغ خیره مانده بود به آدم ها که دیوانه وار از خیابان می گذشتند. موتورسوارانی که گویا جنون فحش شنیدن داشتند هم بی توجه به عابران پیاده راه خود را از بین آنها باز می کردند.

«الهی خیر نبینی جوون! یه خرده صبر کنی می میری؟» این را پیرزنی می گفت که چرخ خریدش را به دنبال خود می کشید. چرخ خرید پر بود از میوه، سبزی، گوشت و آب معدنی.

و سینا ناگهان گویا که چرتش پاره شده باشد شروع کرد به دویدن. حالا مهدیه در آن سوی چهارراه بود و داشت حرص می خورد از این همه سربه هواییِ سینا. چراغ سبز عابر پیاده شروع کرد به چشمک زدن و چیزی نمانده بود که قرمز شود. جوانی موتورسوار تلاش کرد تا راه خود را از بین سینا و پسر جوان دیگری که سیگار به دست از جهت مخالف او در حال دویدن بود، باز کند.

«مرتیکه مادر قحبه مگه کوری؟ آدم به این گندگی رو نمی بینی؟ اگه مردی وایستا تا آدمت کنم! دیوث...»

جوانک خیلی عصبابی بود از اینکه موتورسوار حضور او را نادیده گرفته و اینچنین از برابرش رد شده بود. اما موتورسوار گویا عصبانی تر از جوانک بود. در جا دور زد و برگشت به سوی جوان. موتور را کنار خیابان گذاشت و پیاده شد. کلاهی که شبیه کاسک بود را از سر برداشت. مردی حدودا 35 ساله با صورتی پوشیده از ریش. جای مهر به پیشانی داشت و پارچه ای چفیه مانند بر دور کمر بسته بود.

«کی بود می خواست ما رو آدم کنه؟»

جوان گویا که حساب کاردستش آمده باشد نگاهی به مرد میانسال انداخت و گفت:« برادر یه کم با احتیاط رد بشید به کجای دنیا برمی خوره؟ الان اگه زده بودی به من می خواستی چیکار کنی؟»

«داداش ما اینکاره ایم. بلدیم چیجوری رد بشیم که به کسی نزنیم. حالا بزنم دهنتو سرویس کنم که دیگه هر چی از دهنت دراومد نگی؟»

«چیه حالا ما بدهکار هم شدیم؟ عجب رویی داری به خدا؟ مملکت رو صاحاب شدید هر کاری دلتون می خواد می کنید گردنتونم که کلفته! ایهاالناس ببینید چقدر پرروست این آقا! ای خدا خودت به داد ما بر...»

صدای جوان با مشت مرد میانسال در گلو خفه شد. سینا قدمی به پیش می گذاشت و قدمی به پس. نه توان بدنی مقابله با مرد میانسال را داشت و نه دلش راضی می شد که هم نسل خودش را که حالا هم فکر خودش یاقته بود را زیر مشت و لگد مرد رها کند.

« سینا ترا خدا بیا بریم. هنوز یه هفته نشده اومدی بیرون. تو رو خدا! سینا اگه بری طرف اون مرد دیگه نه من نه تو! ولشون کن این کثافتای از خدا بی خبر رو! بیا بریم»

و حال سینا بود که دوباره به مهدکودک برگشته بود و مهدیه شده بود مادرش. دستش را می کشید و می برد و او در دل فقط اعتراض بود. تمام اتفاقات چند ماه گذشته از جلوی چشمش رد می شد. زنجیره انسانی خیابان ولیعصر، کری خوانی پارک ملت، تجمع شبانه میدان تجریش، روز رای گیری، بی خوابی شب شمارش آرا، دود و آتش خیابان مطهری، رژه موتورسواران بسیجی در زیر پل کریم خان، گاز اشک آور اطراف میدان آزادی، پیاده روی از هفت تیر تا بلوار کشاورز، شنبه کذایی که به دست ماموران گرفتار شده بود، روزهای بازجویی، کهریزک، چشمان گریان مهدیه در اولین روز ملاقات در اوین، سیلی ای که پس از آزادی با قید وثیقه از پدرش خورده بود، اخراج از سازمان فنی حرفه ای...

سینا مانده بود و تمام این اتفاقات که در طی یکسال زندگی اش را تحت تاثیر قرار داده بود. سینا مانده بود و خشمی فروخورده که در انتظار فرصتی برای تخلیه آن می گشت...

ادامه دارد...

پانوشت: خوشحال میشم که اگر عزیزی حوصله خوندن این مطلب رو داشت، نظر خودش رو هم بنویسه تا بتونم بهتر بنویسم.

ما چه می خواهیم؟

2010-08-15T09:56:00.000-07:00

یک سال و اندی پس از خروش مردم در پی انتخابات 88، سرانجام فرصتی برای تنفس و شنیدن صحبت های تمام گروه ها فراهم آمده است و شاید بتوان گفت که این بهترین اتفاق ممکن است که می توانست برای این حرکت مردمی رخ دهد. چه بسا اگر این حرکت مردمی به هردلیل می توانست موفقیت(به صورت پیروزی خیابانی کامل) کسب کند الان وضعیتی بسیار بغرنج در ایران حاکم بود. شاید این تنها دیدگاه من و نه هیچ کس دیگری باشد اما دوست دارم هم چنان براین دیدگاه خودم پافشاری کنم که«پله برای مردم ایران مفهومی ندارد». دوست ندارم خیلی منفی باف باشم، اما فکر می کنم که ما فقط به بالا رفتن می اندیشیم و هرگز به چگونگی آن فکر نمی کنیم. یعنی همان«توکل کن به خدا همه چیز حل میشه!».

ما به دنبال چه هستیم؟

بهتر نیست که قبل از اعتراض به مواضع کروبی و موسوی(مواضع خاتمی کاملا روشن است و خواست واقعی او در دیداری که با اعضای انجمن دانش آموختگان خارج از کشور داشته است به صورت کاملا شفاف به زبان آورده شده است: اصلاح از درون و جلوگیری از سقوط نظام!») اول خواسته ها و نظرات خودمان را به معرض دید عموم بگذاریم و اطمینان حاصل کنیم که تنها نیستیم؟

در کمال تعجب از دوستی شنیدم که «ما به دنبال حکومت شاهنشاهی دموکرات هستیم». آیا واقعا این گونه است؟

آیا تمام کسانی که دارند به صورت شفاف (با کمال تاسف*) به دین توهین می کنند، کاملا هم نظر با تمام فعالان جنبش سبز هستند؟

آیا کسانی که «قرائت نو از دین» را در بوق و کرنا کرده اند به عنوان هدف جنبش سبز، زبان واقعی جنبش هستند؟

چه ایرادی دارد که دوستانی که مخالفت می کنند با مواضع موسوی( که به نظر من هنوز هم به صورت شفاف بیان نشده است) به خود زحمت بدهند و بگویند «چه می خواهند؟»؟

به نظر من باید به دو مورد توجه کرد:

1- حرکتی که امروز در ایران شروع شده است، یک حرکت بکر و بی سابقه در تاریخ نیست. مردم اروپا بیش از 500 سال برای باز کردن یوغ کلیسا از گردن خود تلاش کردند و در نهایت هم تمام ملت های اروپایی به ساختار واحدی نرسیدند. انگلیس ها و آلمان ها به مشروطه رسیدند و فرانسویان به ساختار بدون پادشاهی. ایتالیایی ها پاپ را حاکم شهر-کشور واتیکان کردند و در کشورهایی چون اسکاتلند مذهب کاملا پس رانده نشد.

همه این تجارب فقط یک پیام دارند و آن چیزی نیست جز «صبر و استقامت». هر زمان که گمان کردید که نظر شما بهترین است بدانید که همین مطلبی که دارید می خوانید توسط شخصی نگاشته شده که با هرگونه انقلاب و تحول آنی در ایران مخالف است و چه بسا من تنها نباشم!

2- باید از تجربه انقلاب 57 درس گرفت(همانند فرانسوی ها که از انقلاب اول خود درس گرفتند). چه تضمینی وجود دارد که این جنبش نوپا که هنوز به هیچ وجه ساختار منسجمی ندارد به سرنوشت 57 ختم نشود؟ هنوز صحبت هایی شنیده می شود که انقلاب 57 مردمی بود و سرانجام اسلامی شد. حال بیایید به فردای پیروزی احتمالی جنبش سبز بیاندیشیم. چه خواهد شد؟ یک حکومت ضددین خشن؟ سکولار تسامح گرا؟ جمهوری اسلامی دوم؟ ایرانی تجزیه شده به کشورهای کوچک؟ ایرانی قوی و مقتدر؟...

جوابی وجوددارد یا خیر تنها می خواهیم با توکل برخدا ببینیم چه پیش خواهد آمد؟ اگر برای این پرسش پاسخی پیدا نکردید سخنان هفته های اخیر هاشمی رفسنجانی و موتلفه ای ها را بیشتر بخوانید. خواهید دید که آنها خواسته ای متفاوت از شما دارند و...

اما در آخر:

من نه عامل نفوذی جمهوری اسلامی هستم و نه یک انقلابی بزدل!

تنها می کوشم تا همه چیز با عینک واقعیت بینی ببینم . همیشه سعی کرده ام که دورتر را ببینم. خیلی فراتر از عمر خودم. به آنچه که آیندگان درباره من خواهند گفت بیشتر علاقمندم تا شنیدن تعریف های امروز.

هر چه می گویم خواست قلبی من به عنوان یک ایرانی است و می دانم که آنقدر خواننده ندارم که فردا کتاب تاریخ فرانسه در بازار ایران نایاب شود. پس خواسته خودم را شفاف می گویم:

« من ایرانی می خواهم که هیچ صدایی در آن خفه نشود و هر عقیده ای مجال بروز داشته باشد. برای رسیدن به این هدف، دوست دارم با کسانی همراه شوم که هیچ خشونتی را ابزار قرار نمی دهند و قبل از انجام هرکار می دانند که چه می خواهند. خواهان انقلاب نیستم و امیدوارم که بتوان با اصلاح قانون اساسی فعلی به برخی هدف ها در کوتاه مدت، و برخی دیگر در بلند مدت رسید. تمام تلاشم این است که به هیچ بسیجی، حزب اللهی، آخوند و... توهین نکنم و برای همزیستی مسالمت آمیز با آنها(هرچند که به یک رویا می ماند) تمرین می کنم. و در آخر اینکه از هر فرصتی برای نشان دادن اعتراضم به وضعیت فعلی و خواسته ام یعنی اصلاح قانون اساسی استفاده می کنم.»

* من از شدت توهین هایی که علیه اسلام صورت می گیرد واقعا متاسف هستم. هرچند انسان دین گرایی نیستم اما توهین به هیچ دین و عقیده ای را شایسته ابزار مبارزه نمی دانم. البته روشنگری هایی که در مورد حقایق تاریخی دین صورت می گیرد در دایره این توهین ها قرار ندارد. کاش یاد بگیریم به هیچ عقیده ای توهین نکنیم.

پی نوشت1: دوستی نظر داده بودند که:«اگر اقلیت ها بخواهند یک سرزمین واحد داشته باشند،مثلاً کرد ها از ترکیه، عراق و ایران مثل همان طرح صلح خاورمیانه، و برای خواست شان حاضر به مبارزه هم شوند که شده اند چه نظری داری.» امیدوارم که باز اینجا تشریف بیاورند و نظر من را بخوانند: دوست عزیز، تا جایی که من می دانم پس از پایان جنگ سرد، استراتژی آمریکا برمبنای تفکر نئورئالیست ها براین اساس شکل گرفت که قدرت های منطقه ای به وجود بیایند و به این طریق هر منطقه تحت کنترل و برابری این قدرت ها قرار بگیرند. اگر تا امروز حمایت شفافی از تشکیل سرزمین کردنشین صورت نگرفته است، یعنی ایجاد کشوری جدید و تضعیف ایران و ترکیه و عراق قوی سابق با استراتژی آمریکا سازگار نبوده است. پس زیاد به آن طرح دل نبندید. اما در مورد نظر من، به عنوان یک ایرانی با هرگونه تجزیه مخالفم. اما امیدوارم که وضعیت به گونه بشود که حقوق اقلیت ها به رسمیت شناخته شود و از حقی که به تبع مشمول آن اقلیت بودن دارا هستند، برخوردار شوند. امیدوارم در نهایت بدون اسلحه بتوان مشکلات را حل کرد.

پی نوشت 2: اگر شخصیت های داستانم را پیدا کنم، هر هفته با شیوه جدیدی از نگارش نظرات خود را بیان خواهم کرد. امیدوارم که در نهایت همراهان خودم را در فضای مجازی بیابم.

نه به تجزیه طلبی!

2010-08-09T10:27:00.000-07:00

1- نه می توانم سکوت کنم و نه تاکنون فریاد زده ام! از مستعار بودن بیزارم و جسارت جنگیدن تمام عیار با نام واقعی ام را هم ندارم! خاک گور سهراب ها فریادم را به آسمان بلند می کند و ترس از آزردن اطرافیان، فریادم را در زیر خروار خاک دفن می کند.

2- وقت بیدار شدن است. اوضاع آنگونه که می خواستیم پیش نرفت و از قرار نخواهد هم رفت. باید بیدار شد که خبرهایی نه چندان خوشایند در راه است.*

3- ایمان دارم که جنبش های قومی خفته در ناکجاآباد دربرگیرنده آرزوهای ما نیست. تفسیر و تعبیرهای بیهوده را کنار بگذاریم و بپذیریم که قاطر ما از کاروانسرای تجزیه طلبان نخواهد گذشت! تجزیه طلبانی که حقوق واقعی اقوام را دستاویزی برای رویاهای پوچ خود قرار داده اند و در جایی که شانس به دست آوردن اندکی از آنچه می خواستند را داشتند، در کناری ایستادند و هر روز خبر می پراکنند که جنبشی به پا خواهد خاست. نه به تجزیه طلبی! نه به سرکوب خواست های قومی!

* نمی دانم موضع گیری های اخیر هاشمی فقط باعث تعجب من شده یا هستند کسانی که با من هم درد هستند؟! هر چه هست می ترسم از مواضع جدید مصلحت دان نظام! و امیدوارم که این ترس بیهوده باشد.

انتفاد آری؟ انتقاد خیر؟ (2)

2010-08-05T11:34:00.000-07:00

در فاصله به وجود آمده برای نوشتن ادامه مطلب پیشین اتفاقات بسیاری افتاد که ادامه را کمی مشکل تر کرد. اتفاقاتی از قبیل طنز ابراهیم نبوی، سخنرانی میرحسین موسوی در دیدار خبرنگاران، یادداشت پرمحتوای سید محمد خاتمی و در آخر یادداشت اکبرهاشمی رفسنجانی درباره مشروطیت.

در ابتدا لازم است که نگاهی کوتاه به محتوای گفته های این افراد داشته باشیم:

1- ابراهیم نبوی: در قسمتی از این طنز به مشخصات رهبر مورد نیاز در وضعیت فعلی جنبش اشاره می کند. بخواهیم یا نه این پرده ای از واقعیت موجود است. شرایطی که باعث شده است تا یافتن اشتراکات حداقلی در جنبش کاری بس دشوار باشد.(و این یکی از دلایل واهمه من از بروز انقلاب در ایران است که در نوشته های پیشین به آن اشاره کردم.)

2- میرحسین موسوی سرانجام به کشتارهای 67 اشاره کرد. اما اشاره ای کوتاه تنها برای اعلام بی تقصیری. این می تواند یک حرکت به جلو برای جنبش و هم زمان تهدیدی غیرمستقیم مبنی بر داشتن اسراری که رژیم از برملا شدن آن هراس دارد. به نظر می رسد که این اشاره بسیار هوشمندانه است و قابلیت گرفتن امتیازهایی را فراهم می آورد.

3- سید محمد خاتمی با نام نبردن از فضل الله نوری و دیگر دگم اندیشان دوران مشروطیت، و در ادامه اشاره به اینکه الگوی دموکراسی وارداتی را نمی پسندد به صورت فاش مرزبندی خود را با حکومت از یک سو و مخالفان اصلاحات مدنظر خودش از سوی دیگر را مشخص می کند.

4- اکبر هاشمی رفسنجانی عدم تعلق صددرصد خود را به جنبش سبز نشان می دهد. وی دغدغه واقعی خود را که حذف شدن روحانیت توسط جریان حاکم است را ابراز می کند و نشان می دهد که در تلاش است تا قطار نظام به ریل سابق خود برگردد. شاید این جمله او خواست قلبی هاشمی را به وضوح نشان دهد: «مگر غير از اين است كه دشمنان ايران از نردبان محبوبيت روحانيت و دانشگاهيان در نزد مردم بالا رفته‌اند و در مشروطه مصادر قدرت را فتح كرده‌اند و آنگاه پرچم حاكميت را به دست شاگردان غرب‌زده مكتب خويش داده‌اند؟»

..................................................................................................................................

ادامه از نوشته پیشین:

3- افرادی که در خارج از کشور خود را به عنوان سخنگو، نماینده، رهبر، متفکر و از همه مهم تر همراه جنبش سبز معرفی نموده اند(و می نمایند)باید جدی تر تلقی شوند. نفس وجود این افراد و مشاهده بازخورد آمادگی جامعه ایران برای پذیرش افکارآنها، می تواند تاثیر بسیاری بر انتخاب راهبردجنبش داشته باشد. ( اشاره به این موضوع تنها برای بیان این بود که جنبش باید دارای تکثر باشد وگرنه رسیدن به جامعه مطلوب و خواسته های جنبش غیرممکن است. چگونه می توان از تضارب آرا گریخت و در پی رسیدن به دموکراسی و آزادی بیان بود؟) باید افرادی از قبیل سازگارا، مهاجرانی، پهلوی، سروش، بنی صدر، کدیور و غیره را شنید. نباید واهمه داشت که بودن سلطنت طلبان یا روشنفکران دینی باعث رکود جنبش خواهد شد. بلکه باید آنها را شنید و تلاش کرد تا با ارایه افکار جدید آنها را در اقلیت قرار داد. اما محروم کردن آنها از ارایه نظرات و مکنونات قلبی خود به هر جا ختم شود مسلما آنجا ایستگاه دموکراسی نخواهد بود.

یا به صورت شفاف: نمی توان در پشت مذهب سنگر گرفت و دم از جدایی دین و سیاست زد. باید با مذهب در یک سنگر قرار گرفت و دوشادوش پیش رفت. باید تمام سلایق و افکار را دید و شنید.

4- متاسفانه هر قدر که صاحب منصبان فعلی در نادیده انگاشتن اعتقادات دیگران و تحمیل دیدگاه های دینی خود برجامعه می کوشند، برخی از همراهان جنبش نیز در نفی و توهین به اعتقادات از هیچ تلاشی فرو نمی گذارند.(در حال نوشتن این قسمت به یاد پست قبلی خودم افتادم! به شدت خجالت کشیدم و آن را حذف کردم!!!) توهین به اعتقادات رقیب شاید ساده ترین راه باشد اما بهترین راه نیست. ایجاد دشمنی در اقشار عامی راه حل عاقلانه ای نیست. هرچند که من هم معتقدم باید در جهت روشن کردن افکار عوام درباره بسیاری از خرافات بود اما بی شک با توهین نمی توان به این هدف رسید.

در نهایت امیدوارم که بدون جنگ، بدون انقلاب و بدون تجزیه، نسیم آزادی در میهن وزیدن بگیرد.

پی نوشت: برای دلم می نویسم تا بتوانم بهتر راهم را انتخاب کنم. اما دوست دارم که بیننده های این وبلاگ هم بدانند که من به چه می اندیشم. شاید هم فکری پیدا شود و پیمودن راه برایم ساده تر شود. نمی دانم چرا قلمم بوی ادعا می دهد اما من هیچ نمی دانم و هیچ ادعایی هم ندارم!

انتفاد آری؟ انتقاد خیر؟

2010-07-31T05:34:00.001-07:00

پس از خواندن دو مطلب که هر دو فشار بر میرحسین موسوی و مهدی کروبی برای گفتن اسرار بیشتر را چاشنی نوشته های خود قرار داده بودند ذهنم به شدت در گیر این موضوع بود که آیا این فشار رواست یا نه؟

در حقیقت به این قضیه نباید خیلی ساده نگریست. عبدالحسین هراتی با ذکر گذشته مهدی کروبی و تنی چند از سران امروز اصلاحات بر این نکته تاکید دارد که آنها باید به کالبد شکافی اعدام های 67 بپردازند و اگر در این قضیه دخیل نیستند به دفاع از خود بدون هیچ پرده پوشی بپردازند. اما علیرضا رضایی که اکنون پا در رکاب اسب چموشِ نیک آهنگ کوثر گذاشته است با زبان طنز همیشه زهردارش به انتقاد صریح از میرحسین پرداخته است.

من هم پیرو تاکید همیشگی میرحسین مبنی براینکه هر عضو کوچک جنبش حق اظهار نظر دارد، در این مطلب به وجود یا عدم وجود حق بزرگان جنبش سبز برای سکوت و یا شانه خالی کردن از بیان اسرار دوران مسئولیت خود خواهم پرداخت.

اما در ابتدا باید به چند مورد اشاره کنم:

1- اشاره من به نیک آهنگ از باب سرزنش او و دیگر کسانی که این روزها در قالب نوشته های طنز و جدی به انتقاد می پردازند نیست، بلکه تنها بهانه ای است جهت به رسمیت شناختن حق حضور این دگراندیشان در جنبش سبز و فضا برای ابراز نظراتشان است.

شاید با شیوه بیان آنها مشکل داشته باشم اما این تنها یک اختلاف در انتخاب استراتژی است. اختلافاتی از اینگونه که برای رسیدن به حاکمیت عمومی باید چشم برآنها پوشید و با تقویت مبانی فکری آنها را در کنترل خود درآورد نه اینکه کمر به حذف آنها بست. چه اینکه تصمیم برای حذف هرگونه اعتقاد و طرز تفکری پله اول نردبان دیکتاتوری است.

2- همانگونه که در نوشته پیشین خود اشاره کردم، با ساختار «استاد- شاگردی» که در قالب کارکرد «هیاتی» به عنوان روش پیشبرد امور در ایران مورد استفاده قرار می گیرد، نمی توان به موفقیت جنبش سبز امید بست. نمی توان و نباید موفقیت های آینده را فدای مصلحت های امروز نمود. اشاره ام به این موضوع به جهت یادآوری این مطلب است که اگر بنا بر انتخاب رهبری برای جنبش از میان گزینه های موجود است، این حق همه اعضا است که شاهد شفافیت بیشتری باشند.

در دورانی که اعتراضات در خیابان اعلام می شد مصلحت در این بود که از بروز خلل در اتحاد مردم جلوگیری کرد که اکثر همراهان جنبش با اشراف به این موضوع هیچگونه صحبت تفرقه آمیزی برزبان نیاوردند. می توان از برخورد مناسب بسیاری از افراد فعال در محیط مجازی با محمد علی ابطحی به عنوان نمونه عالی این همکاری یاد کرد.

شاید مصلحت فعلی هنوز نیز در این باشد که انتقادی به کسانی که هم اکنون در صف اول جنبش حضور دارند، وارد نشود اما بدون شک موفقیت آینده این موضوع را برنمی تابد. هرچند که باز هم تاکید بر این نکته ضروری است که این انتقادات نباید به صورت تخریب و یا توهین ابراز شود که این خود نیاز به تمرین فراوان دارد و از جامعه مخرب ایرانی نباید انتظار داشت که یک شبه راه صحیح انتقاد کردن را بیاموزد. پس چه بهتر که همه با هم در پی این باشیم که راه صحیح انتقاد را بیاموزیم نه اینکه از انتقاد کردن پرهیز کنیم.

اما انتقاداتی که من به عنوان یک عضو کوچک به راهبرد فعلی جنبش سبز دارم تنها ناشی از عدم شفافیت و بیان مسایل در پس پرده است. به عبارتی انتقاد من از «منش بازاری» است. «منش بازاری» ایجاب می کند که رعایت حال راسته هم صنفان بر هر مورد دیگری اولویت بیابد. انتقادات در نه در لفافه که در لحاف بیان می شود. و در یک کلام همه چیز آن نیست که دیده می شود.

به عنوان نمونه، اشاره های همیشگی میرحسین موسوی به خاطرات دوران خمینی و نام بردن از آن به «دوران طلایی» را باید چگونه تفسیر کرد؟ این اشاره ها:

الف- نشانگر مکنونات قلبی میرحسین مبنی بر طلایی و فوق العاده بودن آن دوران است؟

ب- نشانگر دست نیافتن به اهداف تعیین شده انقلاب و تلاش برای برگرداندن قطار انقلاب به ایستگاه خمینی و حرکت دوباره در مسیر درست است؟

بی شک اگر شناخت بیشتری نسبت به نیات واقعی سران امروز حاصل شود، تصمیم گیری برای هم سفر شدن با آنها بسیار ساده تر خواهد بود.

اما در اینجا ذکر یک مورد دیگر ضروری است و آن انتقاد به اعضای جنبش سبز است. ما فضا به طرز وحشتناکی برای راهبران و رهروان جنبش تنگ کرده ایم. به راستی چند درصد از اعضای جنبش شهامت دارند که آنچه فکر می کنند را بیان کنند. یعنی اینکه چرا فضا را به گونه ای درآورد که کاریکاتور میرحسین آشفته مان کند و یا گفتمان سید محمد خاتمی مجالی برای بروز نیابد؟

ادامه دارد...

ما و حزب الله، حزب الله و ما

2010-07-25T11:38:00.000-07:00

تماشای تلویزیون پس از مدتها دوری از خانه لذت خودش رادارد. سال 78 است و به آن صورت انتخاب شبکه تلویزیونی مشکل نیست. جوانی «با ریش»را می بینم که با ظاهری دردمند در برابر دوربین ادعا می کند که با دوست خود بهصورت اتفاقی در حال گذر از امیرآباد شمالی بوده است که دانشجویان موتور آنها را بهزمین زده اند. تصویر موتور سوخته و پس از آن تصویری از وزیر کشور وقت که در حالسخنرانی است و دانشجویان مجال نمی دهند و... دیگر بیش از این چیزی به خاطر نمی آورم...

سال 82 است. می گویند به شباهت به تیر 78 نیست. در حالتماشای توقف خودروها در اتوبان کردستان هستم که جوانکی «با ریش» را می بینم. نهابتدا برق چیزی نگاه مرا جلب می کند. شمشیر سامورایی در قلب تهران! بی نهایتترسیده ام. در راه فرار نوجوانی را می بینم که با نهایت شور و شعف از حال و هوایاین شب ها می گوید. برادرش می آید گویا! در تاریکی شب اندکی «ریش» بر چهره اش میبینم... سیلی و لگد و بازگشت به خوابگاه چمران و... حمله به پایان رسیده است.تعدادی جوان «ریش دار» می بینم که در پشت سپرهای نیروی انتظامی پناه گرفته اند ودانشجویی که در چنگال آنها اسیر می شود و ...

اینبار باید 85 باشد. تعدادی جوان «با ریش» که باز از قضادر پشت نیروی انتظامی سنگر گرفته اند سنگپرانی و فحاشی را آغاز می کنند... باشنیدن صدای فریاد از خواب بیدار می شود. مردی میانسال با اندکی «ریش» دانشجویی راکشان کشان از کوی به دنبال خود می برد... باز هم شبی دیگر بزم لباس شخصی ها در کویبه پا بوده است...

ظهر 25 خرداد 88. تازه خبردار شده ام که کوی مورد هجوم واقعشده است. ساکنان کوی تایید می کنند...

مرداد 89، الله کرم مهمان «دیروز، امروز، فردا» است. «درسال 78 دانشجویان به هرکسی که ریش داشت حمله می کردند. زنهای چادری را.و.و.و.(حرفش را گویا می خورد). و یک بار دیگر این اتفاقات افتاد. خرداد 88!...دوباره بانک ها را آتش زدند....و از همه مهمتر سطل آشغال ها! حالا چرا سطل آشغال؟آخه چه فایده ای داره؟ این نشون دهنده خشونت حرکتشون بود...»

مرداد 89، من در حال تماشای الله کرم هستم.« در سال 78 حزباللهی ها با رمز یا زهرا کشتند و کور کردند و به آتش کشیدند. در سال 82 حزب اللهیها با رمز یا زهرا قمه کشیدند و کتک زدند. در سال 85 حزب اللهی ها با رمز یا زهراوارد کوی شدند. در سال 88 حزب اللهی ها با رمز...چه بود این رمز لعنتی؟ بارها درویدئوی منتشر شده از حمله به کوی دانشگاه شنیده ام... یا زهرا نبود گویا... بههرطریق باز هم حمله کردند و سوزاندند و کوی را به خون کشیدند و هر کس به دفاع ازخود پرداخت به ناکجا آباد رفت...»

مرداد 89، الله کرم« حزب الله به دنبال خشونت نیست. تعدادیافراد به اسم حزب الله مسبب هستند. اینها همان هستند که در اروپا گروه فشار نامیدهمی شوند... من برای شما لباس شخصی ها را نام می برم: خبرنگار ایرانی و خارجی ودانشجوی موافق و مخالف و شهروند موافق و مخالف و... ما «تولّی و تبرّی» را که رهبرمعظم فرمودند مد نظر داریم.»

مرداد 89، من « هنوز صدای لباس شخصی ای که با بدترین الفاظساکنین یک خانه در انتهای امیرآباد را تهدید می کرد به عقوبت فردا در گوشم میپیچد! چه خوب که درختچه های کاج مرا پناه داده بودند... چرا این لباس شخصی هایمتنوع!!! با کت و شلوار در ساعت 4 صبح؟ دکتر الله کرم اینها از کدام دسته لباسشخصی هستند؟ دانشجوی مخالف؟ خبرنگار خارجی؟ شهروند مخالف؟...»

دکتر! الله کرم عزیز، به هوشت آفرین می گویم که در حالی کهبا استفاده از الفاظ غلط انداز ذهن جوانان را درگیر می کردی، با اشاره به سینه زنیو حسین و خاک کفش، قشر احساسی مذهبی را به خود نگه داشتی.

اما بیایید با هم رو راست تر باشیم. مشکل من این نیست کهچرا شما به علم روز آگاهی ندارید که اکنون در لباس استاد دانشگاه تحصیل کرده دراروپا در برابر من می نشینی و صحبت های پناهیان را در گوشم زمزمه می کنی!

نه!

مشکل من این است که چرا شما حافظ این ملک شده ای و من رادشمن خود می پنداری؟

چرا به زور باید همسفر تو شوم؟ چرا فکرم را مال خود میخواهی؟ چرا تو باید باشی و من نه؟ چرا توباید بتوانی بگویی و من نه؟ چرا تو می توانی بزنی و من نه؟ چرا تو می توانی درخیابان برای اعتقاداتت بجنگی و من نه؟

و در نهایت، برادارن مذهبی، ارزشی، معتقد و هر آنچه که خودرا می نامید، مشکل ما با اسم شما نیست! مشکل ما با رفتار شماست! منطقی تر باشید، آنخاک به اندازه کافی وسیع هست که هر دو ساکن آن باشیم.

اصلاح یا انقلاب، ابتدا باید به بلوغ رسید!

2010-07-23T23:28:00.000-07:00

(مقاله زیر تنها ابراز نظر شخصی است و به هیچ وجه بیانگر ماهیت واقعی جنبش سبز نیست)

وقایع پس از 22 خرداد 1388را شاید بتوان بهترین معیار برای سنجش میزان رضایت ایرانیان از حکومت ایراندانست. وقایعی که در پی همبستگی ایجاد شدهدر گردهمایی های قبل از انتخابات، زمینه بروز در خیابانها را پیدا کرد. چه بسا اگرچنین همبستگی به وجود نیامده بود، حضور بی شمار مردم در پای صندوق های رای، یکباردیگر به حساب حمایت و رضایت تام جامعه از حکومت نوشته می شد. اما در این بین،حکومت در دوران قبل از انتخابات گویا که به کار دیگری مشغول بوده باشد، نه تنهاکوچکترین آمادگی ای برای مدیریت حوادث قطعی پس از انتخابات کسب نکرده بود بلکه باسرکوب و دستگیریهای پیشگیرانه آتش خشم مردم را به مدت 9 ماه در خیابان شعله ورنگاه داشت و تا این آتش حرارت بخشِ فراگیرترین جنبش پساز انقلاب 57 باشد.

بی گمان نمی توان براینادعای حکومت صحه گذاشت که جنبش سبز، دیگر مجالی برای به رخ کشیدن مجدد خود نخواهدیافت. چه بسا اینکه اتفاقات دردناک رخ دادههمچون به گلوله بستن مردم عادی و بی دفاع در نزدیکی میدان آزادی، حمایت بلندپایهترین مقام حکومتی از خشونت عریان خیابانی علیه مردم معترض، به شهادت رساندن ندا درخیابان فرعی و سپس شانه خالی کردن از قبول مسئولیت، به شهادت رساندن 3 نفر( بهاذعان حکومت) در زیر شکنجه و فجیع ترین اتفاق یعنی زیر گرفتن معترضین در خیابان(بهگواهی تصاویر) به این سادگی از حافظه معترضین پاک نخواهد شد. نه تنها پاک نخواهدشد که حتي به عنوان بهترین سند، نشانگر حقانیت جنبش در نداشتن رضایت از شرایط حاکمکنونی است. همچنین به این موارد دردناک می توان موارد زیر را نیز اضافه نمود:

- دستگیری بسیاری از کارگزاران سابق حکومت

- تنگ کردن دایره مَحارم حکومت با بیرون راندن بسیاری از حافظان اسرار

- پی بردن به ضعف حکومت( پس از 3 گردهمایی عظیم) که همانا فراخواندن لباس شخصیها به جای نیروهای آموزش دیده ضدشورش بود. این مساله نشانگر نیازی است که حکومت بهتفرقه دارد.

- پی بردن عموم مردم به ساختگی بودن دادگاه های برگزار شده

- از بین رفتن هراس انتقاد و در مواردی توهین علنی به آیت الله خامنه ای به عنواننماد تقدس حکومت

- اجبار حکومت به استفاده از برگ برنده خود( در خطر نشان دادن اسلام و فراخواننیروها به خیابان) در چندین مرتبه

- بی مایه نشان دادن تبلیغات وسیع حکومت درباره حمایت قاطع داخلی در سطح بینالملل

- عبور رویارویی مردم- دولت به مردم- رهبر یا به عبارتی مردم- حکومت

- و...

نگاهی به تمام موارد بالا نشانمی دهد که نمی توان ساده اندیشانه جنبش را تمام شده انگاشت. اما هدف اصلی نگارنده،حمایت از جنبش سبز با بیان چند انتقاد و پیشنهاد است که در ادامه به آن می پردازم.

شاید خصلت «رهبرجویی» یا «قهرمانسازی» را نتوان صرفا متعلق به ایرانیان دانست اما در پس تاریخ طولانی حکومتهایشاهنشاهی، هنوز ذهن عامه ایرانی برای پذیرفتن ریسک مبارزه و حضور نه در قفای «رهبریا قهرمان» که بل در معیت و یا درمواقعی در پیشاپیش او آمادگی لازم را ندارد. اینمساله ای است که به یقین جامعه شناسان بهتر می توانند درباره آن قضاوت کنند اما بهیقین کارکرد به صورت تیمی و مسئولیت پذیری فردی درجامعه ایرانی هنوز با فاصله بسیار زیاد در تعقیب کارکرد هیاتی است. کارکردیکه مستلزم وجود شخص یا اشخاصی با قدرت تعیین کنندگیاست و جمع نیز بدون اظهارنظر(حتی در صورت عدم اعتقاد به تصمیم اتخاذ شده) رهرویقدرت تصمیم گیر هستند. ( رابطه ي تاريخيمريد و مرادي) شاید بتوان این خصیصه را در عین ایرانی و اصیل بودن، بزرگترین نقطهضعف جنبش سبز دانست. مساله ای که مهندس موسوی نیز موکدا به آن اشاره داشته است و به دفعات اعضای جنبش را به پرهیز از آن فرامی خواند. دراین بین افراد بسیاری سعی کرده اند که به این تاکیدات جامه عمل بپوشانند و در نقشعضوی از جنبش، گهگاهی در پیشانی جنبش سبز قرار بگیرند. افرادی چون کدیور، مهاجرانی،سازگارا و... در خارج از کشور و در داخل نیز افراد بسیاری که متاسفته در بسیاری ازموارد دارای اسامی مستعار بودند در محیط مجازی بههمراهی احزابی از قبیل مشارکت و ... سعی در پیشروی و در دید عموم گذاشتن خود داشتهاند. موفقیت یا عدم موفقیت این تلاش ها و تاثیر در حرکت جنبش در حوصله این مقالهنمی گنجد و باید به صورت جداگانه نگاشته شود.

اما آنچه که بیش از اتکا به«رهبر یا قهرمان» در کارکرد هیاتی نگران کنندهاست، عدم وجود برنامه ریزی و هدفمندی است. متاسفانه این مساله که در دولت نهم وبعد از آن(به دلیل عدم اعتقاد به مشروعیت، نام دولت دهم را برازنده نمی دانم) بهعنوان اصلی ترین سمبل هیاتی گرایی و بی برنامگی، کاملا مشهود است تا کنون ضربه هایجبران ناپذیری به آیند میهن وارد کرده و همچنان وارد خواهد کرد. می توان بخشی ازویژگی های کارکرد هیاتی را این موارد برشمرد:

- تقدیر و خواست فراطبیعی برتر از برنامه ریزی مدون و اصولي است

- برای رسیدن به هدف، تمام مسیر دیده نمی شود(به مانند اینکه از نردبانی با پلههای نامطمئن برای رسیدن به بام استفاده شود اما چون اعتقاد بر درست بودن مسیر استبا اطمینان پا برآن گذاشته شود)

- در صورت اثبات ناکارآمدی راهبرد اتخاذ شده، با تعارفات رایج و سفسطه بازي، اشتباهات لاپوشانی می شوند

- آخرین هدف اولین خواسته است

مطمئنا می توان موارد بیشماريرا بر موارد بالا افزود. دولت نهم و شخص احمدی نژاد به خوبی نشانگر مصایب و مضراتاین دیدگاه است. اقداماتی چون اختصاص بودجه برای طرح های خلق الساعه در سفرهایاستانی، ساخت راه آهن بدون زیرسازی لازم، ادعاهای واهی و پیشگویی های مطلقا اشتباهشخص رئیس دولت و مواردی بیشمار که همگان بر آن آگاه هستند.

به اعتقاد نگارنده موردی کهمی تواند به جنبش سبز ضربه مهلک تری را وارد کند، تلاش برای تغییرحکومت در اولینقدم است. یا به عبارتی آخرین هدف را اولین خواسته قرار دادن است. این اشتباه دردوران اصلاحات یکی از بزرگترین موانع در راه نهادینه شدن آزادی های به دست آمدهشد. تندرویهایی که در نهایت به توهین به رئیس جمهور وقت سید محمد خاتمی در دانشگاه تهرانانجامید. (البته به شخصه دانشجویان را مقصر در آن قضیه نمی دانم. بلکه افرادی کهبا تبلیغات آنچنانی و با تندروی بیجا توقعات دانشجویان را بالا برده بودند را می توان مقصر اصلی دانست)

به هر طریق، به نظر نگارندهافرادی که برای پیروزی جنبش، تاریخ معین می کردند در عین اینکه موتور حرکت جنبشبودند به عنوان عاملی در به خطر افتادن آینده جنبش سبز نیز عمل کردند(به صورتناآگاهانه) که خوشبختانه با تلاشهای صورت گرفته موسوی- خاتمی این آینده تا کنوننجات یافته است. مقصود سخنم به صورت کاملا شفاف این است که با انقلاب و یا هرگونه تغییرناگهانی دیگر نه تنها بهشت در انتظار ما نخواهد بود که در جهنم سودجویانی دیگرخواهیم سوخت. چه بسا سوزشی دهشتناک تر از 31 سال پس از انقلاب 57.

انقلاب 57 که حکومت را نهاده در دودست به تعداد کثیری افراد بی تجربه وگستاخ در برابر تعداد کمی افراد کارآمد ، تقدیم کرد. و به قطع یقین نهایتا گستاخیدسته اول بر قلت دسته دوم فائق آمد و آمد به سر مملکت آنچه که نباید می آمد. (درفرصت آینده مطمئنا به نقش جسارت و گستاخی این تعداد بر کیفیت تصمیم گیریها، بهخصوص در مورد تاثیر بر تصمیمات و نظرات رهبر نخست جمهوری اسلامی خواهم پرداخت.)

اعضای جنبش سبز به خصوصجوانان و در بین جوانان نیز فارغ التحصیلان دانشگاه ها و دانشجویان چنانچه بهدنبال حرکتی انقلابی و تغییرات بنیادین هستند باید ابتدا این سئوالات را از خود بپرسندکه:

- آیا آنها نیز می خواهند در حکومت آینده تعدادی جسور بی تجربه باشند که به قیمتفلاکت هم میهنانشان، تجربه اندوزی کنند؟

- اگر ادعا می کنند که افراد کارآزموده ای به این منظور وجود دارند که حکومتابزار تجربه اندوزی نشود، این افراد چه کسانی هستند؟ اصلاح طلبان در بند؟ اینان مخالف انقلابند.تبعیدیها؟ به شدت دچار چند دستگی هستند. عده ای خواهان سلطنت، عده ای حکومت سکولارو عده ای حکومتی مبتنی بر اسلام (و نه حکومت اسلامی) می خواهند.

- آیا تضمینی برای رخ ندادن استقلال طلبی های بعد از انقلاب 57 و فراتر از آنتضمینی برای به خاک و خون نکشیدن حرکت های استقلال طلبان وجود دارد؟

- آیا در بین انقلاب طلبان فعلی حس انتقام های خونین(نظیر آنچهدر 57رخ داد) کنترل شده و در بند است؟

و هزاران پرسش بی پاسخدیگر(حداقل برای نگارنده) به نوعی متقاعد کننده ترین دلیل برای عدم هجوم به موسوی –خاتمی در مقطع فعلی می تواند باشد. بدون شک علیرغم تمام ناملایماتی که حکومت فعلیبرای ایرانیان موجب شده است، هنوز به غیر از افراد بی شماری که زندگی شان به وجودحکومت گره خورده است، توده مردم بی شماری وجود دارند که تنها با شنیدن دروغ در خطربودن اسلام به خیابانها خواهند ریخت و همچنان برادران بی شماری هستند که از ریختنخون خواهر خود به اسم دفاع از دین و غیرت ابایی ندارند.

شاید بهتر باشد که به جایهجوم بی امان به روش مبارزه فعلی، تلاش شود تا طرحی برای مبارزه بهتر ارایه شود.همان چیزی که موسوی بیان می کند که رهبر جنبش نیست و در مقاطعی پیرو است. البتهنباید از این گفته این طور برداشت شود که به پیشانی های فعلی جنبش نباید انتقادیوارد کرد. نه تنها باید منتقد دایم آنها بود که مبادا خیال ولایت بر ملت برخاطرشان گذر کند، بلکه باید به صورت مدام آنها را از طریق انتقاد در جریان بازخوردحرکت هایشان قرار داد. نباید اجازه داده شود که پیشانی های فعلی جنبش در جایگاهریش سفید هیات قرار بگیرند و ما در مقام پیروی و احترام ، چشم و دهان بسته تاریخاین خاک را دوباره در مسیر تکرار قرار بدهیم.

نگارنده هم مانند بسیاری ازاعضای فعلی جنبش، ضمن درخواست از پیشانی های فعلی جنبش سبز برای اعترافات تدریجیبه اشتباهات دوران تجربه اندوزی خود(آری آنها باید شجاعت اعتراف داشته باشند تاملت نیز شجاعتِ به نمایندگی برگزیدن آنها را پیدا کنند)، خواهان محور قرار گرفتنقانون اساسی ناقص و پرت افتاده فعلی است تا میثاقی باشد برای چانه زنی و هدف خواهیهمانگونه که زهرا رهنورد در تایید تاکیدات میرحسین موسوی بیان کرد.

امیدوارم که در پناه آیندهنگری نسل جوان و آگاه امروز، فردا در کنار جنبش سبزِ پیروز، وطن جایی برای بودنباشد و غربت پذیرای خیل عظیم ایرانی های خسته از استبداد و خرافات نباشد.

* پی نوشت: تلاش کردم که این مطلب را در جایی به غیر از وبلاگ خودم هم منتشر کنم که گویا هنوز قلمم لایق قضاوت عمومی گسترده از سطح این وبلاگ نیست.

طوطی دامون

2010-07-17T08:54:00.000-07:00

قضیه ما و یک سری از آخوندهای جمهوری اسلامی شده«قضیه طوطی دامون*». هر روز و هر لحظه از هر تریبونی که پیدا می کنند با صدای بلند داد می زنند فلانی به من بخند. فلانی به من گیر بده. که این فلانی به نظر تمام ملت باشند. نه تمام کسانی که از زبان فارسی آمیخته با عربی(یا شاید بالعکس) سررشته دارند.

به نظرم سال 81 بود یا شاید هم82 (آخرین مرتبه ای که مشهد رفتم!) پناهیانِ دعای ندبه در فاصله 3 متری و شاید کمتر از من نشسته بود و داشت می گفت که «عزاداری برای ائمه مثل پوسته تخم مرغی می مونه که از محتویات حفاظت می کنه. پس عزاداری وسیله حفظ دین است و الخ...». هر چند که در آن زمان هنوز چندان نمی فهمیدم که متوجه بشوم که منظور این است که «عزاداری اصل است و دین فرع» اما حداقل انقدر آگاه بودم که نظریه پوسته تخم مرغم!!! را بدهم. یعنی این که بابا این مداحان محترمتون دارند عزاداری را به گوه می کشند. این هم سندش: کودک آزاری!!!

به هر حال این یک پیش درآمد بود که اعلام کنم من مادرزاد دشمن این آقا به دنیا نیامدم! ایراد دارم به ایشان! ایراد! انتقاد دارم!

برادر من، شما که ادعا می کنید که « به تمام اساتیدت انتقاد کردی تا مجتهد شدی!!!». شما که ادعا می کنید که با هیچ کس تعارف ندارید، این چه حرفی است؟ شما به چه شهامتی(البته اگر به دنیای بعد از مرگ اعتقاد دارید و حرفهاتون فقط برای ما نبوده باشد!) برای یک فرد تاریخ می سازید و از فرش به عرش می برید؟ شما همین که ادعا کنید رهبرتون مقدس است کافی است! هیچ دلیل و برهانی نخواستیم. چون درهر صورت نه به شما به دین ما می پیوندی و نه ما رهرو ولی شما خواهیم شد. این هم حرفهای استاد! پناهیان که واقعا اگر منبر مال من بود خیلی بهتر از کار در می آمد.

بعد می رسیم به استادعلم الهدی ( که خودش را معروف کرد به آقای بزغاله گوساله!بماند که هنوز من هاج و واج این ترکیب کلمه هستم) فقط اشاره کنم که حرف اخیر ایشان آنقدر بی منطق و سرسری زده شده است که حتی بچه 10 ساله هم به خنده می افتد: «انفجار پیاپی دو بمب در میان مردمی که مشغول مناجات بودند ثابت کرد که شیعیان بعد از گذشت هزار و اندی از حادثه عاشورا همچنان تابعان ولایت هستند»

به قول استاد هالو، ربط گوزن و شقیقه را هم فهمیدیم. معنی این حرف به صورت غیرمستقیم یعنی اینکه هر چقدر که مردم بیشتری بمیرند نشانگر تبعیت از ولایت است. حل این معما و هضم رابطه اش با عاشورا و بقیه قضایا هم بر عهده خواننده محترم(اگر وجود داشته باشد^ ^) نه انگار که 27 نفری که کشته شدند انسان بودند! بعد هم ایرانی بودند، بعد مسلمان! شیعه و سنی هم دیگر تفاوتی نمی کند.

و در آخر هم استاد طناز، کاظم صدیقی! ایشان که دیر آمده اند عجله زیادی برای زود رفتن دارند و من جمعه ای نیست که حسرت نخورم از اینکه چرا هاشمی خطبه خوان نیست!

ایشان فرموده اند: « افتخار ما این است که رهبر ما نیز مثل عمو جان‌شان حضرت ابوالفضل جانباز هستند»

ایشان حاج آقا، اگر امکان دارد روش محاسبه این نسبت های را برای ما هم فاش کنید. من خیلی علاقه مندم که بفهمم اگر رهبر برادر زاده ابوالفضل هستند این خاتمی و میرحسین ما نسبتشان چیست؟!

بعدا نوشتم: احساس خیلی بدی دارم! مثل تهوع! مثل اینکه دلم می خواست خیلی چیزهای بدتری می نوشتم اما در شان من نیست که حداقل در ملاعام به کسی توهین کنم. اما در هر صورت نمی دانم احساس بدم را چطور می توان فرونشاند!

* طوطی دامون: یک جوک نسبتا طولانی و بی مزه! که ترجیح می دهم وقت کسی را با آن تلف نکنم.

برای او که کاش بخواند!

2010-07-14T02:38:00.000-07:00

نشاید آن چنان که باید، برایت دل سپردم و نشاید آن چنان که باید، دل ِسپرده ات را خوب نگهدار بودم و نشاید آن چنان که باید، برای لحظات تنهایی ات مرهم بودم.

اما نبود رسم انتقام چنین که تو نمودی و نبود سزای من آن چه که شد.

چه بسا رفتن بر مسیر مقابله ای به مثل برازنده تر بود بازی کسل کننده روزگار را...

به هر روی، آبی است رفته از جوی که تنی را نتوان شستن به آن و چرکی را هم. بگذار خاطره ای دیگر از رفته ای دیگر با آب جوی همراه شود.

باشد که روزگار تن به بازی ای دگرگونه دهد و کام تلخ به شهد کامش شیرین گرداند. و در پایان: سلام... خداحافظ...* تمام آنچه که بود در این مدت هیچ نیست جز خاطره ای از این دو. پس به همین راه بماند.

خداحافظ بی امید بر سلامی دیگر و سلام بر خداحافظ که طلایه دار جدایی است.

* حسین پناهی: «سلام، خداحافظ، چیز تازه اگر یافتید بر این دو اضافه کنید، تا بل باز شود این در گمشده بر دیوار»

-پی نوشت: خواستم ببینم اگر روزی بخوام غزل خداحافظی بخونم چی از آب درمیاد. دیدم شد آش شلم شوربا... هنوز دستم به قلم نمیره و مجبورم ناصرخسروی عالم خیال خودم باشم و سفرنامه مسیر تختخواب تا میز تحریرم رو بنویسم. تا بل باز شود این در گمشده بر دیوار...

تماشا، واژه، پرواز، سهراب

2010-07-13T09:26:00.000-07:00

«... به تماشا سوگند
   و به آغاز کلام
   و به پرواز کبوتر از ذهن
   واژه ای در قفس است...»

وصفنامه

2010-07-09T00:19:00.000-07:00

های دینمداران! سر بردارید از بالین که ندایی پیچیده است گوش خراش چنین که در دیار مالی رویین تنی رستم پیکر ظاهر گردیده است و ملت، امیرالمونین می خوانندش و خود به عینه رویت کردمش. پای چون پیل، سینه به فراخی خلیج پارس، شانه به تنومندی دماوند، و صورت آنچنان نورانی گویی که خورشید به تمام در درونش جای یافته است...

هنوز باید باشم؟

2010-07-04T09:37:00.000-07:00

آنگاه که انگیزه ای برای ماندن و دلیلی برای رفتن نمانده است. پاها سست باشد و در بدن نایی نمانده باشد برای تحمل باری که از هیچ بر دوشت گذاشته باشند از بدو آمدن به این بیکرانِ بی دلیل، ناگاه سالروز تولد از چون صاعقه بر سرت فرود می آید و این سئوال را جاودانه می کند:«هنوز باید باشم؟»

و چون هیچ جوابی برای هیچ کدام از هنوزهایم نیافته ام چاره ای نیست جز اینکه کلاهی ببافم از تمام کلاف های سردرگم زندگی ام به پهنای تمام عالم و چنانش بر سر دنیا بکشم که هیچ چیز دیگر نبینم. چه مفرّی بهتر از ندیدن؟

باید چشم ببندم بر تمام رویاهایم و کور بمانم بر تمام آنچه خواسته و ناخواسته در کوله بارم گذاشته ام به امیدی که روزی کفش پاره ام در بیابان افکارم شود و حال جز کوه درد نیست.

چاره ای نیست جز اینکه به شمردن نفس هایم ادامه دهم تا شاید سرانجام آخرین شان مرا به وجد بیاورد...

* پی نوشت: گویا با گذر زمان شجاعتم پیشرفت داشته و حداقل می توانم احساس روز تولدم رو روی کاغذ بیارم بدون اینکه بترسم از گفتن اینکه «چرا هنوز باید باشم؟»

شاهدی برای همیشه

2010-07-01T06:54:00.000-07:00

باشد که درسی بماند برای تو و هر آن کس که بعد از من بر این خاک پای خواهد گذاشت و سردر هرسوراخی به دنبال حقیقت دنیا بگردد...

من خودم را پیدا کرده ام. روزگاری دیوانه ای بودم که در کوچه پس کوچه های شهرهای یونان می گشتم و همه را عاصی کرده بودم از بودن در این محنت کده و گذشت روزگار تا اینبار در شکل مسیح ظهور کردم و با استعداد خارق العاده ام در گهواره تمام بشریت را به بازی گرفتم و روزی هم دیوانه وار همه موجودات دنیا را دسته بندی کردم تا خدای خود ساخته ام در کتاب عربی را در نگاه همگان موجودی نا موجود جلوه دهم و او هم به تلافی روزی سیبی را بر سرم کوبید اما همان سیب هم مایه رنج او شد و از آدمیان که خسته شدم روزی حیوانی را در آغوش گرفتم و زار زار گریستم تا باورم کند که این جهان هیچی جز هیچ نیست و روزی هم در لباس پیشوای بزرگ خواستم زمین را با خاک ویران کنم و در جامه بمب اتم برسر ژاپنی ها فروافتادم، ملا شدم در گوشه ای از دنیا انقلابی به راه انداختم و....

در آخر خسته از همه چیز در قالب ساده ترین آدم پا بر این زمین گذاشتم تا حالا که کاری از دستم بر نمی آید نظاره گر حماقت شما آدمیان باشم!

می بینم که دیوانه وار دور خانه ای خود ساخته می گردید و در مواقع ترس و امید صلیبی بر سینه خود ترسیم می کنید و گاه دیوانه وار در برابر دیواری ایستاده تکان های آنچنانی می خورید و در معابد عود می سوزانید و در برابر گاو تعظیم می کنید و روح مگس مرده را جویا هستید تا بپرستید و...

به هر حال خرسندم از اینکه اکنون نظاره گری بیش نیستم و در برابر ویرانی های آتی هیچ تقصیری نخواهم داشت...

کاش پس از این در قامت یک بید، یک سنگ یا یک دریاچه یخ زده به میانتان بیایم...

کاش...

ما و ما و باز هم ما

2010-06-27T23:31:00.000-07:00

من با این نوشته قصد توهین به هیچ سلیقه و اعتقادی ندارم و فقط نظر شخصی و تجربه ام را می نویسم.

ازمهم ترین فواید بالاترین گردی شاید بتوان به این اشاره کرد که کمبود حضور فیزیکی میان مردم ایران به نوعی جبران می شود و این امکان وجود دارد که مطالب نوشته شده با سلایق گوناگون را خواند و زخمی را که می رود تا فراموش شود دوباره سر باز کند و درد از نو شروع شود. البته این درد چندان مشترک نیست. برای من بی هویت بودن درد است و متاسفانه ایرانی بودن «بی هویت» بودن من است. چطور می توان بی هویت نبود در جایی که افتخارت بیش از 2000 سال پیش زیر خاک ها پوسیده و نشانه های هویتت زیر باران و باد با نیستی پنجه در پنجه است. خاکی که یک روز به اسکندر خوشامد گفته و روز دیگر موطن اعراب شده است و همخوابگی با چنگیزخان را هم پس نزده است. روزی زن را در چادر پیچیده است و روز دیگر به زور عریانش کرده است و باز روز از نو روزی از نو... آری این بی هویتی که حاصل سالها حکومت غیر بوده است بردامن مام میهن نشسته است و به این سادگی ها پاک شدنی به نظر نمی آید چه اینکه می توان فقط آن را به لکه ای دیگر پوشاند.

(بازم ایرانی بازی درآوردم و دارم از بحث خارج میشم!)

دیروز مطلبی در سایت انصار نیوزنوشته شده بود که خیلی برای من جالب بود. به اضافه یک نوشته در وبلاگ نسوان مطلقه معلقه که احساس کردم باید این هر دو نگاه را با یکدیگر به تماشا نشست تا عمق این درد را به وضوح دید.دوست معتقدی که وقت بسیار گذاشته بود برای نوشتن مطلبی درخور و قانع کننده و دوست متجددی که قلم به دست گرفته بود برای هیچ.

اما مطلب قانع کننده دینی یک طنز دردناک از کار درآمده بود و هیچ نوشته دیگر به شدت گویا.

جدا از اینکه به دجال و مهدی و آخرالزمان هیچ اعتقادی ندارم چند سئوال از نویسنده عزیز مطلب اینترنت یا دجال دارم که متاسفانه به نظر بی جواب خواهد ماند:

1- دوست عزیز شما انتظار دارید که کشورهایی که زبانشان زبان علم و تجارت است به خود زحمت آموختن فارسی و ساختن برنامه ای برای پشتیبانی این زبان رو به مرگ در اینترنت بدهند؟

2- نویسنده عزیز آیا شما مطمئن هستید که سایت های مبتذل در کشورهای مبدا قابل دسترس نیستند؟

3- برادر عزیز این تخم کینه کاشته شده از زن و یهود در دل شما چه میوه ای به بار خواهد آورد؟

4- مومن عزیز، آیا موسیقی ای که برای شما قابل درک نیست جلف و بی معنی است؟

5- انصار عزیز، حرمین را با چه منطقی به اجساد شهدا ربط دادید و شکاف دیوار کعبه؟ (که مطمئن هستم این شکافی که ادعا می کنید هیچ کس نتوانسته مسدود کند را هیچ وقت ندیده اید.)

این سئوال ها بماند تا مطلب بعدی که بیشتر هم کلام شویم.

اما ویولتای عزیز،

هر چند که هنوز معتقدم مردهستی که به جای زن می نویسی اما اگر گذارت به اینجا افتاد امیدوارم ردی هم باقی بگذاری.

1- تخم کین مرد، هیچ کم از تخم کین زن و یهود که در دل باشد ندارد. آیا شما هم منتظر باردهی این تخم هستید؟

2- شما که انتظار ندارید زن و مرد در بستر کار دیگری کنند؟ چون اصولا کاردیگر به زمان خلوت تعلق دارد.

* پی نوشت: از کی قلم من به این روز افتاده خبر ندارم اما مثل اینکه به مرض گنده نویسی دچار شدم. درمانش هم سربه دیوار کوبیدن است. پس سر بر دیوار می کوبم. بدون نقل قول از پناهی روزگار نمی گذرد: « آری پای بر تیغ می کشم ، و به فریب هر صدای دور، دستمال سرخ دلم را تکان می دهم...»
* پی نوشت 2: امروز یک ایرادی وجود داره و نتونستم به صفحه هایی که اشاره کردم لینک بدم. پس لینکش رو اینجا می ذارم:
http://nesvan.wordpress.com/2010/06/27/حالات-و-احوالات-مردان-از-زبان-زنان/
http://www.ansarnews.com/news/314/

تنهایی

2010-06-25T00:09:00.000-07:00

چقدر خوب که زندگی آنقدر فرصتت می دهد که درک کنی دیگرانی که هیچ وقت نتوانسته بودی بفهمی شان!
باید چون امروزی می آمد و چون منی می بود تا درک کنم که «همیشه این دلم به اون دلم می گیره...»*. در باورم نبود که روزی بیاید که از دل خودم هم دلگیر شوم...
اما حالا دلم گرفته...
روزها و لحظه ها می گذرند و در پناه تنهایی خودم نشسته ام...
آری در پناه تنهایی خودم نشسته ام آن چنان که گویی هیچ وقت این چنین نبوده ام. آن چنان که گویی فردایی در کار نیست و خورشیدی بر من نخواهد تابید و عقربه های ساعت را به تماشا نخواهم نشست.
آری، روزگار بازی ها بسیار در آستین دارد و باید میخکوب نمایشش باشی که هیچ پرده ای را از دست ندهی...

* حسین پناهی

دعوت

2010-06-13T10:00:00.000-07:00

شاید از اکنون تا آینده راه بیشمار باشد و پا ناتوان اما هستم تا ابد. پابرجا و رهرو...
کوله بار بر دوشم به هر رهی که نموده باشدم راهبر...
دوردست را نخواهم نگریست که آگه نیستم بر نشسته برراهم رهزن...
حال خواهی که دست در دستم نهی تا ابد؟

خدا را که آفرید؟

2010-06-08T00:41:00.000-07:00

امروز اتفاقی یکی از کارهای همای را برای اولین بار شنیدم. در این شعر جز زیبایی و حقیقت هیچ چیز دیگر وجود ندارد.

پروردگار مست که مست از شراب شد

کار از همان دقیقه اول خراب شد

آدم بیافرید که آدم بماند در این زمین

آدم نشد که مایه رنج و عذاب شد

صد نقشه ها کشید که با عشق سر کند

اما تمام نقشه های قشنگش نقش بر آب شد

بر وی خرد فتاد که داند جهان را که آفرید

اول بلای خودش گشت خرد سوال کرد

خدا را که آفرید؟

تا این سئوال و هزاران سوال

این جواب شد...

یار

2010-06-04T04:44:00.000-07:00

گفته بودمت که بیهوده آفریده نشده ام. گفته بودمت که بمان با من منتظر تا دلیل بودنم برایت اشکار شود. و امروز فاش و هویدا بر تو و من آشکار شد که من آمده ام تا یار طلحه باشم. همراه زبیر باشم. بایستم در برابر این ناعدالتی ها که به علی اش نسبت می دهند.
های طلحه! های زبیر! با شما هستم و می دانم که آنکه به علی نزدیک تر است مهربانتر و پاک تر و بی کینه تر است. راه ما با شما از جاده زدودن خرافات می گذرد. بگذارید همراه شما باشم بر علیه تمام دروغ ها و کجی ها...

کاخ آرزو

2010-05-30T08:11:00.000-07:00

می دانی، صفای نگاهت را با هیچ چیز این دنیا عوض نمی کنم. من در چشمان تو می بینم آنچه را که تمام عمر در پی اش بوده ام و نیافته ام. آری! اسب خیالم را می گویم. همانکه روزی در کنار رودخانه ای، زیر درختی، در دشتی یا شاید هم در آسمان گم کردم و دیگر نیافتم تا امروز که در دشت چشمانت مشغول چرا یافتمش.

نباید که این مرکب را یکجانشین کرد!

باید برآن نشست و تاخت برتمام خاطرات و خود را پیدا کرد...

من اگر سوار این مرکب باشم، شاهزاده ای را می بینم با دستانی خاک آلود که کاخ آرزوهایش را در باغچه می سازد و پایی را می بینم که کاخ را با خاک یکسان می کند و نوجوانی را می بینم که با کاغذ کاخ آرزوهایش را بنا می کند و باد را می شنوم که کاخ را با خود می برد و جوانکی را می بینم که کاخ آرزوهایش را بر صفحه حک می کند و آب را می بینم که صفحه را می شوید و مردی را می بینم که دنبال کاخ آرزوهایش می گردد و شب را می بینم که سوی چشمانش را بی سو کرده است...

من این اسب را به تو می بخشم اما اگر بر آن تاختی و شاهزاده ام را یافتی آگاهش کن که کاخش تا ابد کوخی بیش نخواهد بود...

کدام فرهنگ؟ کدام ابتذال؟

2010-05-12T04:15:00.000-07:00

بر خلاف اینکه هیچ علاقه ای ندارم که در این وبلاگ جدی نویسی کنم مجبورم درباره موضوع فرهنگ و ابتذال که مورد تاکید یکی از دوستانم است بنویسم. این هم به نوعی حرف دل است و شاید به دل نشیند.

من هم مانند بسیاری دیگر از دوستان چه در داخل و چه در خارج از کشور به این مساله اعتقاد دارم یا بهتر به این مساله اعتقاد پیدا کرده ام که فرهنگ هم مانند بسیاری دیگر از موضوعات در ایران دارای تعریف مشخص و مستقلی نیست و موجب به وجود آمدن سوتفاهم های بسیاری می شود. برای بررسی فرهنگ و در نقطه مقابل آن باید نخست به تعریف واضح و مستقلی از آن رسید. براساس تعریف مختصر فرهنگ می توان پی برد که قرار دادن موسیقی رپ رایج در ایران در برابر فرهنگ نمی تواند صرفا دلیلی بر مدعای ما مبنی بر مبتذل بودن آن باشد. می توان دلایل زیر را برای آن برشمرد:
1- موسیقی و در مقیاس وسیعتر، هنر برخاسته از ذات و خواست جامعه است. چنانچه اشعار فردوسی که در دوره زمامداری نخبگان ایرانی گریخته از هجوم اعراب سروده است سرشار از ستایش ایران و تلاشی برای زنده نگهداشتن قهرمانان و افسانه های ایرانی است. اشعار حافظ در دوره رواج صوفی گری و عرفان در ایران، در مدح عشق و شراب و حقیقت است. نیما در برهه تغییر و به نوعی مدرنیزاسیون ایران شعر نو را آفریده است. شاملو در دوران مبارزه از ظلم و مقاومت می سراید. شاعران پس از انقلاب در وصف جهاد و شهادت و خمینی سروده اند. شاعران رپ امروز هم از عشق و دختر و تفریح برای مبنای شعر استفاده می کنند.
نتیجه اینکه نمی توان از جامعه جدا زیست و در حالی که جوان شاعر امروز ما را که از روند موسیقی دنیا بی خبر نیست به ابتذال متهم کرد. شعرهای موسیقی رپ کاملا بر طبق روال حرکت جامعه پیش می روند.
2-اگر موسیقی رپ به این دلیل که وارداتی و غربی است را مورد سرزنش و نشانی از ابتذال بدانیم باز به بیراهه رفته ایم. چه از دیرباز پس از هر تجاوز به سرزمین ایران، ردی از سنن و آداب تجاوزگران بر لوح این بوم نگاشته شده است. ردپای یونانیان، مغولان و از همه ویرانگرتر اعراب بر جای جای اعتقادات و آداب ایرانی باقی مانده است.
اگر تاثیرات باقیمانده از اعراب را به برتر بودن دین آنان مربوط بدانیم پس باید موسیقی غربی را هم به عنوان تاثیر یک تمدن برتر(در حال حاضر) با آغوش باز بپذیریم. مسلما در باره تمدن برتر مورد شماتت هر خواننده ای قرار خواهم گرفت اما توضیحات بیشتر برای فرصت آینده می ماند.
3- غیرت ایرانی و دیگر موارد هم به نظر من به طبع تحت تاثیر جهانی شدن قابل فراموشی می باشد. تغییرات بسیار زیادی که در جامعه ایرانی رخ داده است چه انحطاط نامیده شود و چه اعتلا روندی غیرقابل برگشت است و تنها می توان با تلاش و مدیریت درست مسیر آینده آن را در جهت دلخواه تعیین کرد.
به نظر نمی توان بسیار ساده گفت که «وای فرهنگ میهنم از دست رفت!».

پی نوشت: این یک برداشت آزاد و نظر شخصی از مقوله فرهنگ است و از هرگونه انتقاد استقبال می کنم.

سکوت

2010-05-11T07:43:00.000-07:00

سکوت که همیشه علامت رضایت نیست. هیچ کلمه ای را لایق انتقال پیامم به تو نمی دانم...

خروج

2010-05-05T00:54:00.000-07:00

و آنجا که سرخورده بودم از تمام هستی تو را می دیدم نشسته در خلوتم در انتظار تا نثارت کنم هر آنچه بد و بیراه است و اکنون هیچ کس جز خودم پذیرای سرزنش هایم نیست.

اما می دانی، صادقانه بگویم: «از وقتی که از شر تو و تمام ادیان ساخته ذهن آفریدگانت راحت شده ام دیگر از هیچ کس و هیچ چیز ترسی به دل راه نمی دهم. حال تو بمان و خلوت هزاران هزار مفتونت و سرزنش هاشان...»
و این آخرین بند بود بین من و تو که باید می گسست. حال من راه خود می روم و تو هم در جای خود باش.

* شاید برگفته از این ابیات همای :
«چه پیغامی که جز با یک زبان گفتن نمی داند
   چه سلطانی که جز در خانه اش خفتن نمی داند
   چه دیداری که جز دینار و درهم از شما سفتن نمی داند
   به دنبال چه می گردی که حیرانی؟
   خرد گم کرده ای شاید نمی دانی!»

افق خالی

2010-04-29T20:45:00.000-07:00

چشمهایم مات و مبهوت فضای بیکران است. می نگرم هم چنان بر افق دور. بر آنجا که نشسته است چیزی یا کسی در انتظارم. شاید هم هیچ...
آری شاید هم هیچ نباشد.
چندان امیدوار نباش به فردایی که در آن هیچ کس و هیچ چیز در انتظارت نیست.
چه می دانی شاید فردا که چشم گشودی دیگر سقف بالای سرت آسمان نباشد و سطح زیر پایت خاک!

* به قول پناهی:« از خونه که میری بیرون با خودت چراغ ببر...»

راه بهشت

2010-04-20T03:13:00.000-07:00

به جای اینکه بیخ گوش من هی بگی که« کو اون راه بهشت که می گفتی دیشب وسط باغچه پیدا کردی؟» پاشو با من بیا تو ایوون. خب ابنجا رو نگاه کن. همین رد مورچه ها رو میگم. حالا دنبال کن با من تا برسیم به بهشت. بیا...بیا... اینجاست، رسیدیم. چیه؟ چرا اینجور منو نگاه می کنی؟ خب لاشه سوسکه که باشه. این بهشت مورچه هاست. نمی دونی دیشب تا حالا چندین هزار مورچه جشن گرفتند دور این لاشه. یعنی خندیدند، یعنی شاد یودند، یعنی از زندگی خوششون اومده. چیه نکنه دوباره می خوای به من بگی که بهشت خیلی از این چیزها مهمتر و بالاتر و والاتره؟ اصلا تو هر چی می خوای بگو. من که بهشت رو پیدا کردم و الان هم می خوام از تماشاش لذت ببرم...

من و او

2010-04-14T10:05:00.000-07:00

یادش بخیر، 8 سال پیش یا نه 9 سال پیش که وارد دانشگاه شدم اولین فصل های مشترک من و تو شهرستانی بودن و مذهبی بودنمون بود. تو می گفتی که رفسنجانی بهترین است و من نه. تو به حکومت ایرادهایی داشتی و من نه. گذشت و گذشت تا اینکه بعد از یکسال که باز همدیگه رو دیدیم تو با همون انتقادهایی که داشتی با بسیجی ها می پریدی و من نه. تو انتقادهات از حکومت یه جور دیگه شده بود و من هم یه جور دیگه. حالا باز هم از اون زمان چندسال گذشته و تو هنوز هم پشت نقابت هستی و من نه. حالا تو به رفسنجانی انتقاد داری و من نه. تو به خاطر یک امتیاز یا یک کمبود سربازی نرفتی و من نه. تو حالا به ورود به چرخه فاسد وطن نزدیکی و من نه. با تو دیگه نمیشه هیچ شوخی کرد و با من نه. تو حالا از موضع بالا دیگران رو می بینی و من همچنان نه. دست تقدیر اینطور برای ما بازی رو رقم زده که دختری که یک روز با من وجه مشترک داشت حالا عشق توست، کشوری که من همیشه ازش تنفر داشتم جایگاه توست.دور نیست اون روزی که من و تو باید روبروی هم بایستیم. اما حالا دیگه من به خاطر پدرم بورژوا نیستم و تو به خاطر جایگاهت آریستوکراتی. می بینی چقدر زمونه قشنگ بازی می کنه با ما؟

این بود زندگی؟

2010-04-09T08:47:00.000-07:00

هیچ گمان نمی بری که اولین نگاه می تواندانقدر شیرین باشد و گوارای تمام وجودت که گویا آفریده شده ای تنها برای همین و بس. نگاه هاتکرار می شود و لذت می بری از تمام هستی ات و آهسته آهسته همه چیز برایت تکراری می شود و خسته می شوی در آخر! گویی که هدف از آفرینش تکرار است تکرار و تکرار. راستی به قول پناهی«این بود زندگی؟»

دیوانگی

2010-04-06T09:49:00.000-07:00

لحظه ای سکوت کن! می شنوی؟ گفتم سکوت کن! با من باش. آرام و بی صدا. سکوت، سکوت، سکوت...حالا فریاد بزن...باورت شد که بهت گفتم ما بیهوده آفریده نشدیم؟ما فقط آفریده شده بودیم که این سکوت را بشکنیم و خواب را بر خدا حرام کنیم تا اندکی بچشد از آنچه که همسایگان مساجدش می کشند به اسم او...

تکرار

2010-04-03T10:35:00.000-07:00

تکرار، تکرار، تکرار... سیاه نویسی نکن، سیاه نویسی نکن، سیاه نویسی نکن...

تضاد

2010-04-01T20:56:00.000-07:00

وطن تحقیر و غربت تبعیض، گذشته نابود و آینده سراب، کل هستی و نیستی یعنی همین که هست! دلقکی بیش نیستیم در سیرک دنیا...

نگاه بی احساس

2010-03-24T09:39:00.000-07:00

حرفی برای گفتن ندارم. نه اینکه امشب که الان روزهاست یا شاید ماه هاست یا سال ها... با خودم با تو با هیچ کس دیگر هیچ حرفی برای گفتن ندارم. فقط بگذار به چشمانت خیره شوم بدون اینکه احساس، نگاه پاکت را لکه دار کند...

شب، سکوت، سیگار

2010-03-18T09:10:00.000-07:00

کاش می شد الان به جای اینکه طبقه چهارم پشت میز کامپیوتر نشسته باشم می رفتم تو حیاط خونه دوران بچگی ام که حالا چند برابر بزرگ تر شده اما مطمئنم که هنوز جیرجیرک ها دارند آواز خودشون رو می خونند و شغال ها هم مهمونی شون برقرار و سرصدای وقت به وقت گاوهای همسایه هم این سمفونی سکوت روستای دوران بچگی من رو تکمیل می کنه. کاش می شد الان زیر همون آسمون پرستاره نشسته بودم و داشتم باخیال راحت به سیگارم پک می زدم و محو سوختنش می شدم. کاش هنوز بوی علف می زد توی دماغم و برای دستشویی رفتن مجبور یکی رو از خواب بیدار کنم.کاش همه این ها برای من کاش نشده بودند، کاش...حالا من موندم و پاکت سیگارم و یه آسمون بی ستاره و بوی سیر و صدای سرفه همسایه و...

سرگیجه

2010-03-10T05:37:00.000-08:00

می چرخیم و می چرخانند و چرخانده می شویم و هستیم که هستیم همچنان که بودیم...

روز جهانی زن مبارک

2010-03-07T05:01:00.000-08:00

امروز تمام فروشگاهها دارند گل رز و شکلات می فروشند به مناسبت «روز زن». اما بپرس از وطن که مجلسش داره قانون ازدواج مجدد رو به نفع مردترش می کنه و اعضای کمپین یک میلیون امضا رو دونه دونه دستگیر می کنند و شاید همین الان که دارم می نویسم یه دختر دیگه خودسوزی کرده و یه مادر دیگه نتونسته حق حضانت بگیره و افسوس و افسوس و افسوس...به عنوان یکی از همون مردهای ایرانی از زنان معذرت می خوام و روز جهانی زن رو تبریک میگم.کار دیگه ای نمیشه کرد.بجنگید که پیروزی برای شماست.

قفس

2010-03-04T10:08:00.000-08:00

مثل هر لحظه دیگر می کوبم سرم را بی امان بر در فولادی قفسم و این در گویا به ضربه های سر عادت کرده چنان که من به درد سر خویش...می پرم روزی از این قفس می دانم، هرچند که سرگیجه امانم ندهد. می پرم روزی می دانم...

شب

2010-02-19T18:34:00.000-08:00

هی نشین بیخ گوش من پچ پچ کن. بسه دیگه. خب بابا امشب هم مثل همه شبهای دیگه می گذره. چرا نشستی برای قصه می بافی. منو نترسون از شب. منو نترسون از سیاهی. ببین همین جام! کنارت نشستم. باور نمی کنی گونه هامو لمس کن. چشم هامو لمس کن. هستم. دیدی، باورت شد؟از شب می ترسی همون طور که من. از سیاهی می ترسی همون طور که من. ولی سخت نگیر باهم سر می کنیم این شب رو مثل همه شبهای دیگه.مهم اینه که با هم هستیم...

نه

2010-02-09T06:53:00.001-08:00

نه مثل اینکه جدی جدی همه دنیای منی...هنوز چند ساعت نشده اما برات دل تنگم بدجور...

خیال

2010-02-01T05:10:00.000-08:00

اصلا کی گفته که باید تا ته ته وایستاد و دید که چی می خواد اتفاق بیافته؟! بی خیال بابا...بیا با هم بزنیم به کوه و دشت. بریم با هم اونجایی که هیچ خبری از هیج کس نباشه. نه خدایی باشه که پیامبری فرستاده باشه و نه سنگی باشه که بت شده باشه و اصلا بیا با هم بریم تو خیال. بریم و تا همیشه با هم اونجا بمونیم و بخندیم به خودمون که چه ساده گیر این دنیا افتادیم. بعد بشینیم زیر یه درخت و انقدر بشینیم تا ما هم بشیم یه جزیی از طبیعت. چه می دونم بشیم یه سوسک یا اگه از سوسک می ترسی می تونیم پروانه بشیم یا اگه از گلها خوشت نمیاد می تونیم زرافه بشیم یا اگه برگ دوست نداری بخوری خب می تونیم خاک بشیم. دیگه نگو می ترسی ازت مجسمه بسازن! چون اون دیگه به ما ربطی نداره. حماقت آدمی بی نهایته!چی؟ دلت می خواد هیچی نشی؟خب باشه بیا با هم هیچ بشیم!باشه فهمیدم، فهمیدم. بیا هیچ هم نشیم. بیا اصلا...چه می دونم بیا هر چی که تو خواستی...فقط هیچی نگو. می خوام حداقل تو خیال دیگه سکوت باشه.ببخشید ببخشید. قرارمون بود که هیچ چیزی نباشه. «خب دلم می خواد حداقل تو خیال حرف نباشه...»

ترس

2010-01-25T03:04:00.000-08:00

می ترسم از این شبها، از بارش اشک بر گونه های گر گرفته ام، از خنده های سرد بر لبان خشکیده ام، از فریاد لحظه به لحظه انسانیت، از سکوت بی نهایت دریا...

باران

2010-01-19T05:24:00.000-08:00

امشب در انتظار اولین بارش زمستانی هی دلم را وعده می دهم که ببارد که ببارد و ببرد همه دردها و رنج های بشریت را که ببرد هر آنچه را که باید ببرد که ببارد که ببارد که ببارد...کاش ببارد امشب...اینجا در انتهای هستی من ایستاده ام با کوله بار سفرم که همیشه بر دوش دارم و آماده سفر.باید رفت با بارش باران تا انتهای بودن...کاش ببارد...

طوفان

2010-01-13T06:18:00.000-08:00

دلم دریایی است طوفانیِ طوفانی... خسته، وامانده، بیهوده، بی نفس، بی همراه، بی روز، بی شب، بی دیروز، بی فردا، بی درد، بی هوس...طوفانیِ طوفانی است دلم. همین را می دانم و هیچ...

صفر

2010-01-01T23:44:00.001-08:00

الان در نقطه صفر هستم. جایی بین خواب و بیداری،رویا و واقعیت، حقیقت و دروغ، عشق و خیانت، بودن و نبودن، خواستن و نخواستن. هستم که باشم. همین و هیج.و این یعنی زندگی از نوع من. آن طوری که باید باشم و نیستم. آن طور که باید نباشم و هستم.روزم با شب و شبم با روز یکی شده و من با هیج و هیج با من مساوی. آهسته گام برمی دارم که ندوم و می دوم که آهسته گام برنداشته باشم. هستم که باشم. بدون این که دلیل بودن و نبودن را بدانم و بخواهم که برای دانستن آن تلاش کنم...و این یعنی من و هیچ.

رفتن

2009-12-23T04:20:00.000-08:00

هر چند که همیشه ادعا کردم که نه از مرگ می ترسم و نه مرگ دیگران ناراحتم می کنه در طول این یک هفته دوبار با شنیدن خبر مرگ جا خوردم. اولی به همه ملت سبز ایران امید داد و دومی خبر داد که آنفلوانزا رو باید جدی تر گرفت...رفتن همیشه سخته اما باید رفت...

2009-12-04T01:50:00.001-08:00

تو دریای من بودی، آغوش وا کن...که می خواهد این قوی تنها بمیرد...

با من باش...

2009-11-25T01:29:00.000-08:00

با من باش، به چشمات قسم می خورم که تمام تلاشم رو می کنم که هیچ وقت بارونی نشن...با من باش...با من باش...

آه...

2009-11-15T05:18:00.000-08:00

آسمان ابری است،

باد می وزد،

چشم هایم چرا دوباره خیس است؟

نه...

این من نیستم...

آسمان ابری، ابرها بارور، دل ها سرد، چشم ها خیس

آه اشکهایم، آه دلم، دلم، دلم...

هیچ در هیچ...

شب از راه رسید، بی رحمانه سرد چون هر شب...

آه...